Cookies accepteren

Wij zijn wettelijk verplicht om je toestemming te vragen voor het gebruik van cookies en je hier over te informeren.

Zonder cookies kunnen niet alle onderdelen van onze website functioneren. Daarom is het helaas niet mogelijk om onze website te bezoeken als je geen cookies accepteert.

Cookies accepteren

Wat zijn cookies?

Cookies zijn kleine bestandjes die informatie over sitebezoek bevatten. Deze bestandjes worden op je computer geplaatst en zijn veilig. Ze kunnen nooit worden gebruikt om privégegevens van je computer uit te lezen of om wachtwoorden te onderscheppen. Cookies zijn ook niet in staat om een computer te infecteren met een virus. Bijna elke website gebruikt deze kleine bestandjes.

Lees meer

Wij gebruiken cookies voor:

Klik hier voor meer informatie over cookies.

Blog | Welkom in de wereld van een treinstudent

Door Jolein Hondsmerk op maandag 11 mei 2015

Hoi! Het leven van een treinstudent gaat niet over rozen, dat heb ik het afgelopen halfjaar wel geleerd. Elke dag pendel ik heen en weer tussen Utrecht en Amsterdam Zuid. Een klein stukje reizen zult u denken, veel spannends zal er wel niet gebeuren. Niks is echter minder waar..

Ik kan nu natuurlijk een verhaal houden over treinreizigers zonder kaartje die op de vlucht slaan voor de conducteur of over de keer dat ik bijna stikte in de wolk parfum van de vrouw voor mij. Maar nee, zulke verhalen zouden het leven van een treinstudent niet volledig typeren.
Mijn vraag aan u op dit moment is namelijk: heeft u wel eens uw nagels in de trein geknipt? U weet wel, nagel voor nagel langzaam afwerken tot ze weer mooi kort zijn. Nee? Goed antwoord, dat is ook nogal gek. Een medetreinstudent had er laatst echter geen moeite mee. Zorgvuldig behandelde ze haar tien vingernagels, wat gepaard ging met het welbekende knippende geluid en bekeek ze vervolgens kritisch. Ik hoorde haar bijna denken: ‘Hmm, nu ik toch bezig ben, zal ik m’n teennagels dan ook maar doen?’. Ik zond de wens omhoog dat ze deze gedachte toch maar niet zou uitvoeren en gelukkig, mijn gebed werd verhoord. De medetreinstudent legde het knippertje weg en schoof nonchalant de tientallen stukjes nagel onder de stoel. Zo, opgeruimd staat netjes!

Natuurlijk kom ik ook de wat meer typische medetreinstudenten tegen, die graag hun creatieve uitbarstingen met heel de wereld willen delen. Zo is het uitdragen van muzieksmaak een alledaags fenomeen. Laatst kwam er een grote donkere jongen met beats op zijn hoofd de trein binnen, vrolijk mee-neuriënd met de muziek. Nadat hij zijn plaats had ingenomen, werd hij door een  40-jarige vrouw, (type ‘chagrijnige-secretaresse-die-ongesteld-is-en-het-heel-zwaar-heeft’), boos en vooral beledigd aangekeken. Hoe durfde hij zoveel lawaai te maken! Onbewust koos ik de kant van mijn medetreinstudent en veroordeelde ik de vrouw. Waarom moest zij zo chagrijnig zijn? In gedachte moedigde ik de jongen aan om vooral lak te hebben aan haar, maar helaas, hij besloot zijn muzikale uitspattingen binnenin zich te houden en gedroeg zich de rest van de reis stil.
Buiten deze taferelen zijn er natuurlijk altijd van die stelletjes die niet van elkaar kunnen afblijven en de bijkomende geluiden op z’n hardst door de treincoupé lanceren, of van die lieve, maar rochelende oude vrouwtjes achter je. Hoe lastig is het om de rondvliegende klodders kwijl die in je nek kunnen komen te blokken uit je gedachten!

Zoals u ziet, het leven van een treinstudent gaat bepaald niet over rozen. Maar ach, treinen naar en van de uni geeft ook voordelen. Soms zijn er oude mensjes die gezellig over hun kleinkinderen beginnen te praten of kinderen die heerlijk open zijn over van alles en nog wat. En hé, ik heb zelfs een beetje Japans geleerd van een student die haar studie begon te delen met alle treininzittenden. Het lijkt een beetje op de taal van de minions (u weet wel: despicable me), grappig was dat.
Bovenal is de trein een goede oefening om mensen te leren waarderen voor hoe ze zijn. Zoals u hierboven leest, oordelen gaat zo snel. Oké, mensen zijn vaak irritant, maar misschien zijn ze verder wel heel tof! Met mijn vele jaren studie voor de boeg kan ik nog volop oefenen in het leren waarderen van mensen om wat ze zijn, in plaats van om wat ze doen in de trein. Oefening baart kunst toch? Dat moet wel goed komen dus. Behalve in het geval van nagel-knippende-meisjes, ik vrees toch echt dat ik daar nooit aan zal wennen…

 

Overige blogs