Cookies accepteren

Wij zijn wettelijk verplicht om je toestemming te vragen voor het gebruik van cookies en je hier over te informeren.

Zonder cookies kunnen niet alle onderdelen van onze website functioneren. Daarom is het helaas niet mogelijk om onze website te bezoeken als je geen cookies accepteert.

Cookies accepteren

Wat zijn cookies?

Cookies zijn kleine bestandjes die informatie over sitebezoek bevatten. Deze bestandjes worden op je computer geplaatst en zijn veilig. Ze kunnen nooit worden gebruikt om privégegevens van je computer uit te lezen of om wachtwoorden te onderscheppen. Cookies zijn ook niet in staat om een computer te infecteren met een virus. Bijna elke website gebruikt deze kleine bestandjes.

Lees meer

Wij gebruiken cookies voor:

Klik hier voor meer informatie over cookies.

Blog | Mijn kinderen zijn wees

Door Annette Otto-Nales op woensdag 15 januari 2020

Mijn zoon is helemaal weg van Formule 1. Met tape plak ik het ene na het andere circuit op de vloer waarna een kwalificatie gereden wordt, gevolgd door de echte race. Daarbij vergeet hij ook niet alles bij te werken in Excel en horen wij met grote regelmaat een uitslag. Ik sta verbaasd als moeder hoeveel kennis ik hierdoor inmiddels heb vergaard over de Formule 1.

De linkerknie van zijn broeken hebben door het spelen dan ook allemaal een gat of een versleten plek. Gelukkig hebben wij de rijkdom dat mijn zus twee grotere zoons heeft die hard groeien, waardoor wij geregeld weer broeken binnen krijgen. Samen met de winter-, zomer-, voor- en najaar uitverkoop kunnen zijn broeken vervangen worden. En trouwens, een spijkerbroek met een gat erin is tegenwoordig mode.

Voor mij is het een heel logische gedachte om een broek voor Job te regelen als hij die nodig heeft. Er zit geen logica in om dan te denken dat als hij een broek krijgt zijn zusje er ook automatisch één moet krijgen. Maar mijn kinderen denken daar met grote regelmaat anders over. Zij plaatsen alles op de weegschaal.

Zo mogen mijn kinderen per dag een uurtje schermtijd. Als we gaan eten moeten ze stoppen. Als de een gelijk stopt en de ander even het filmpje af mag kijken, hoor ik vaak opmerkingen als: “Zij mag langer kijken dan ik, dan mag ik dat morgen ook.” Met dan weer een reactie: “Ja, maar jij …”

Met het eten en naar bed gaan gaat het niet veel anders. “Als hij maar de helft van zijn prakje hoeft te eten mag ik het ook!” Of: “Ik wil het rode bakje voor het mijn toetje. Die wil ik ook!” En: “Ik wil ook andere kleren aan morgen. Ik wil ook.“

Als ik al dit soort reacties op mij in laat werken kan ik maar één conclusie trekken … mijn kinderen zijn wees! En samen met hen nog veel meer mensen.

Denken als wees is voor mensen weggelegd die de erfenis niet hebben ontvangen. Ze blijven denken dat ze te kort komen en/of dat de ander meer krijgt. Alles wordt op de weegschaal gewogen en o wee als de weegschaal de verkeerde kant op valt.

De Bijbel leert ons iets heel anders. Toen Jezus werd gekruisigd hebben wij als broers en zussen een erfenis ontvangen. Als kinderen van God hebben wij in overvloed ontvangen en mogen we weten nooit te kort te komen. Daarbij ontvingen we ook nog de Heilige Geest waardoor we niet als wezen achterbleven.

Na het eten, de buikjes waren weer vol, was een goed moment om dit eens even haarfijn uit te leggen, dacht ik zo. Ik had de aandacht en begon:

“Hebben jullie lekker gegeten?” Ja, ze hadden lekker gegeten.
“Zitten jullie buikjes vol?” Ja, de buikjes zaten vol.
“En als één van jullie toch nog een aardappel wil, zou dat dan mogen van de ander?” Ja, dat zou mogen.
“En als één van jullie een snoepje wil, zou dat dan mogen van de ander?” Nee, dat is niet eerlijk.
“Maar waarom dan niet, jullie buikjes zitten toch vol, je hebt toch genoeg ontvangen?”
“Mogen we een snoepje? Nee jullie mogen geen snoepje.
Maar je zei dat een van ons een snoepje mag. Nee, dat zei ik niet.
Dat zei je wel, ik heb het zelf gehoord.”
….

Ik hoop dat ik jullie niet te kort doe door te zeggen: ik kom er later op terug!

Overige blogs