Cookies accepteren

Wij zijn wettelijk verplicht om je toestemming te vragen voor het gebruik van cookies en je hier over te informeren.

Zonder cookies kunnen niet alle onderdelen van onze website functioneren. Daarom is het helaas niet mogelijk om onze website te bezoeken als je geen cookies accepteert.

Cookies accepteren

Wat zijn cookies?

Cookies zijn kleine bestandjes die informatie over sitebezoek bevatten. Deze bestandjes worden op je computer geplaatst en zijn veilig. Ze kunnen nooit worden gebruikt om privégegevens van je computer uit te lezen of om wachtwoorden te onderscheppen. Cookies zijn ook niet in staat om een computer te infecteren met een virus. Bijna elke website gebruikt deze kleine bestandjes.

Lees meer

Wij gebruiken cookies voor:

Klik hier voor meer informatie over cookies.

Blog | Wetenschapper in de dop

Door Linda Kostwinder op woensdag 6 mei 2020

Iedereen zal het met mij eens zijn dat we in rare tijden leven. Wij zijn heel blij dat we nog net met het laatste vliegtuig vanuit Nepal naar Nederland terug konden zodat we bij onze familie kunnen zijn.

Na 2 weken quarantaine in ons eigen huis en door weer heel voorzichtig deel te nemen aan de anderhalve meter maatschappij zijn we in een wat rustiger vaarwater beland. Zo waren we toch oma en opa ver weg al zijn we in Nederland. Langzamerhand komt hier verandering in.

Afgelopen week mocht onze kleinzoon van 5 sinds lange tijd weer bij ons komen logeren. En natuurlijk kwam het onderwerp ‘coronavirus’ voorbij. We liepen bij ons in het bos en hij vroeg: “Oma weet jij wat coronavirus is? Ik kan het je wel uitleggen hoor.”

Nu vertel, ik luister. Heel serieus kijkend ging hij van start met de uitleg.

“Nou er zitten slechte cellen, een soort van bacterie, in je lijf en die maken je ziek. Die heb je gekregen van mensen die niesen. Als je ziek wordt dan komen er ook happertjes in je bloed en die gaan de slechte cellen opeten.

Je krijgt dan koorts want daar worden de happertjes sterk van. En dan word je weer beter. Je moet wel veel groente en fruit eten en veel drinken, ook als je geen zin hebt, want dan krijg je meer happertjes. Als er veel happertjes zijn, kunnen ze beter vechten. Zij vechten tegen de slechte cellen. Als de happertjes winnen dan word je beter en als de slechte cellen winnen ga je dood.”

Ok, en hoe zien die happertjes er dan uit vroeg ik. “O die zijn geel met een oogje en hebben een mondje (hi hi, dit doet mij toch wel veel denken aan een computer spelletje) en de slechte cellen hebben allemaal pootjes met een balletje eraan, daar kunnen zij mee vechten.” Na deze uitleg holde hij weer weg en ging verder met waar hij gebleven was, grote takken slepen en wedstrijdje wie het eerst is bij….

Wat heerlijk toch als het leven je zo toelacht en zo ongecompliceerd is voor een 5 jarige en dat wij daar deel van mogen uitmaken.

De volgende ochtend. Kleinzoon is weer naar huis, ik zit  rustig de krant te lezen en zie een artikel met de kop ‘Je eigen leger bevecht corona’. Het gaat er over dat het steeds duidelijker wordt dat ons immuunsysteem bepaalt of we beter worden of niet. Ik las het best wel ingewikkelde stuk en dacht: dit heb ik eerder gehoord dit weekend maar dan in veel simpele bewoordingen. Happertje spreekt mij toch meer tot de verbeelding dan immuunsysteem!

Hebben wij een kleine wetenschapper in de dop in onze familie?

Overige blogs