Cookies accepteren

Wij zijn wettelijk verplicht om je toestemming te vragen voor het gebruik van cookies en je hier over te informeren.

Zonder cookies kunnen niet alle onderdelen van onze website functioneren. Daarom is het helaas niet mogelijk om onze website te bezoeken als je geen cookies accepteert.

Cookies accepteren

Wat zijn cookies?

Cookies zijn kleine bestandjes die informatie over sitebezoek bevatten. Deze bestandjes worden op je computer geplaatst en zijn veilig. Ze kunnen nooit worden gebruikt om privégegevens van je computer uit te lezen of om wachtwoorden te onderscheppen. Cookies zijn ook niet in staat om een computer te infecteren met een virus. Bijna elke website gebruikt deze kleine bestandjes.

Lees meer

Wij gebruiken cookies voor:

Klik hier voor meer informatie over cookies.

Kinderen in Nederland vogelvrij?

In de afgelopen tijd hebben een aantal onderzoeksresultaten over situaties van kinderen de pers gehaald. Vreemd genoeg is er nauwelijks ophef over gemaakt, terwijl de resultaten toch duiden op ernstige problemen.

Feiten en cijfers

Zo bleek dat het aantal gevallen van kindermishandeling vele tienduizenden hoger ligt dan de op zich al vreselijke aantallen van 50.000 – 80.000 kinderen die per jaar getroffen worden. Ook bleek uit onderzoek dat we niet alleen 40.000 huwelijken hebben die per jaar ontbonden worden maar ook nog eens 70.000 samenwonende stellen die uit elkaar gaan. Dat betekent niet alleen 40.000 minderjarige kinderen die hun ouders uit elkaar zien gaan maar ook nog eens ettelijke duizenden kinderen die de relatie van hun samenwonende ouders zien eindigen. De stelling dat het met 85% van de kinderen in ons land goed gaat, betwijfel ik dan ook in hoge mate, en dat kan ik met cijfers simpel onderbouwen. Er zijn veel meer dan 15% van de 3,5 miljoen kinderen in ons land die in problemen verkeren. De vraag is wat we als ‘welbevinden’ definiëren. De wachtlijsten in de zorg zijn niet voor niets ellenlang. Reden voor het kabinet om opnieuw in de buidel te tasten en meer geld vrij te maken voor jeugdzorg. Maar is dat de oplossing? Nee. Het is slechts symptoombestrijding en zeker geen oplossing. Wanneer worden we in dit land wakker en durven we de werkelijke oorzaken te benoemen en aan te pakken? Ik wil in dit artikel een aantal oorzaken aan de orde stellen en in het verlengde daarvan een voorstel doen voor mogelijke oplossingen. 

Wat is er eigenlijk echt aan de hand?

Er gaat geen dag voorbij of we krijgen te maken met vormen van zinloos geweld, vandalisme van zogenaamde voetbalsupporters, criminaliteit en uitingen van radicalisme of discriminatie. Denk aan het drama in Hilversum waarbij een vader zichzelf, zijn vrouw en drie kleine kinderen vermoord. Na ieder incident vragen we ons één of twee dagen lang vertwijfeld af waar het allemaal naartoe gaat met ons land om vervolgens over te gaan tot de orde van de dag. Totdat er zich weer een tragedie aandient, een Samir A. wordt vrijgelaten of een andere in onze ogen niet normale gebeurtenis zich voordoet. Dan worden we weer even wakker geschud, krabt de politiek zich achter de oren en stelt in het gunstigste geval een commissie aan die de zaak moet onderzoeken en met voorstellen moet komen hoe we de betreffende problematiek kunnen aanpakken.

Het verbaast me steeds weer dat al die knappe koppen de oplossingen zoeken in symptoombestrijding of het verleggen van grenzen. In die zin loopt de wetgeving natuurlijk altijd achter de feiten aan maar wie trekt er eens een keer een grens? Het was niet voor niets dat Pim Fortuyn zoveel aanhang had ook al moest ik persoonlijk niets van zijn ideeën hebben.

Zo hebben we in de afgelopen jaren allerlei surrogaat-oplossingen gezien voor problemen met kinderen. Er is geopperd om kinderen reeds met twee jaar naar school te sturen om uitval tegen te gaan en integratie te bevorderen. Omdat kinderen niet genoeg gezond eten, gaan we kijken of het de moeite waard is om ze een warme maaltijd op school te serveren. We vinden dat kinderen te dik worden, dus moeten ze meer bewegen. Maar wie stelt vragen over hoe het komt dat kinderen thuis klaarblijkelijk niet gestimuleerd worden om te bewegen? Wie vraagt naar het verband tussen een gezonde eigenwaarde en de kwaliteit van de thuissituatie? We ontwikkelen pillen tegen ADHD, creëren extra voorschoolse en naschoolse opvangplaatsen en werkgevers worden verplicht om daarvoor te betalen. We verbieden roken onder de 18 en drank onder de 16 maar softdrugs worden getolereerd en de stemmen voor legalisering nemen hand over hand toe. Vroeger ging het over ‘baas in eigen buik’ nu is de discussie alleen nog maar tot op welk moment een abortus mag plaatsvinden. En ook euthanasie voor kinderen is tegenwoordig bespreekbaar. Kinderen zijn vogelvrij terwijl we toch het protocol voor de rechten van het kind onderschrijven? We leven in een raar land. Vroeger werd Nederland in het buitenland gezien als het voorbeeld van een christelijke natie, tegenwoordig staan we te kijk als het tolerante land waar alles kan. Dat is in één generatie compleet veranderd.

Als de volwassenen van nu met de politiek en de kerken voorop niet bereid zijn om gemaakte fouten toe te geven en terug te keren van de ingeslagen weg, zal het probleem niet opgelost worden maar verergeren. Ik noem hier bewust ook de kerken omdat ik daar dezelfde tendens waarneem als in de maatschappij. Ik ben de overtuiging toegedaan dat de kerk een andere rol zou moeten vervullen.

De werkelijke reden van al deze problemen ligt uiteraard in het feit dat we de richtlijnen en principes van de Schepper hebben losgelaten. We zijn terecht gekomen in een post moderne maatschappij die meent het beter te weten dan de Schepper. De mens is zijn eigen god geworden en ieder doet wat recht is in zijn eigen ogen. Dat is een typering die we ook in het boek Richteren tegenkomen en de oplossing is een terugkeer naar God. Maar, voordat ik beschuldigd wordt van het veralgemeniseren en simplificeren van de problematiek, wil ik dat wat handen en voeten geven.

De mens is geschapen als sociaal wezen. Dat is zichtbaar vanaf het allereerste begin van de schepping in Genesis 1. Het is Gods idee dat kinderen een vader en een moeder hebben en dat die zorgen voor een veilige omgeving om op te groeien. Dat is in lijnrechte tegenspraak met de individualisering zoals die door het Paarse kabinet is ingezet en tot op vandaag wordt voortgezet. Mannen, vrouwen en kinderen, iedereen wordt als individu gezien en aangesproken. Daarnaast voert de economie de boventoon. ‘Wat kost het?’ of ‘Wat levert het op?’, zijn de uitgangspunten. Deze uitgangspunten hebben ertoe geleid dat steeds meer ouders samen zijn gaan werken en dat de geboorte van het eerste kind steeds verder wordt opgeschoven. Kinderen worden steeds meer een economisch verschijnsel. We hebben een baan, een huis, twee auto’s, drie vakanties en een kind. Gelukkig zijn er voor dat kind allerlei opvangmogelijkheden zodat we niet teveel van ons eigen leven hoeven in te leveren… Maar het is simpel: als je het als ouder serieus wilt nemen dan kosten kinderen je je leven. Wie wil die prijs nog betalen?

Naar mijn mening ligt hier een van de belangrijkste redenen van de problemen die we hebben in onze maatschappij: kinderen ervaren niet meer dat ze prioriteit zijn in het leven van hun ouders. Ja, er wordt goed voor ze gezorgd en materieel gezien hebben ze alles, maar dat is niet de eerste nood van een kind. Die wil geliefd worden en veiligheid ervaren! Precies zoals de Schepper dat bedacht heeft.

Oplossingen

De oplossing voor de problemen is mijn inziens dat ouders gewoon weer zelf gaan opvoeden, hun kinderen van dichtbij volgen en leren kennen. Zoals we dit lezen in Spreuken 22:6 dat ouders hun kinderen kunnen opvoeden op een manier die bij hun karakter past. Dat ze hun kinderen de boodschap meegeven dat ze waardevol en kostbaar zijn. Dat ouders meer tijd gaan besteden aan hun kinderen, priori-tijd.

Daar ligt nog wel een ander probleem waarvoor ik een duidelijke rol weggelegd zie voor de kerken in ons land. Er is inmiddels een generatie opgegroeid die in veel gevallen het zicht is verloren op een gezonde opvoeding als gevolg van de maatschappelijke ontwikkelingen. Daar moet dus herstelwerk plaatsvinden en onderwijs in komen. Daar kan de kerk op inspelen. Alleen moet die zich realiseren dat kinderen een veel belangrijkere plaats zouden moeten krijgen dan ze tot op heden krijgen.

Kinderen zijn Gods oogappel en de bijbel geeft in niet mis te verstane bewoordingen de noodzaak aan om goed te letten en te zorgen voor kinderen. Ook de kerk heeft daarin veel laten liggen! Maar de kerk heeft het beste gereedschap in de hand om ouders te helpen die opvoeding opnieuw gestalte te geven op een manier zoals God die voorstaat: Zijn woord. Dat is geen ouderwets opvoedingsboek maar een ongelooflijk actueel boek. Alle principes daarin zijn geschreven tot heil voor de generaties en de maatschappij. Een terugkeer naar die principes is geen teruggang naar de jaren vijftig maar een terugkeer naar de beste principes die ooit geschreven zijn! Ik ben er van overtuigd dat de oplossing voor de problematiek rondom de kinderen en tieners in onze maatschappij en daarmee in veel gevallen de problemen in de maatschappij zelf gelegen is in het toepassen van die principes. Door te beginnen met de verkondiging van huwelijks- en opvoedingsprincipes vanaf de kansel en die te verweven in de gezinnen in de gemeente kan een kerk een geweldige rol spelen. Welke kerk durft de uitdaging aan om de maatschappij hierin een spiegel voor te houden?

Bron: Nederlands Dagblad