Cookies accepteren

Wij zijn wettelijk verplicht om je toestemming te vragen voor het gebruik van cookies en je hier over te informeren.

Zonder cookies kunnen niet alle onderdelen van onze website functioneren. Daarom is het helaas niet mogelijk om onze website te bezoeken als je geen cookies accepteert.

Cookies accepteren

Wat zijn cookies?

Cookies zijn kleine bestandjes die informatie over sitebezoek bevatten. Deze bestandjes worden op je computer geplaatst en zijn veilig. Ze kunnen nooit worden gebruikt om privégegevens van je computer uit te lezen of om wachtwoorden te onderscheppen. Cookies zijn ook niet in staat om een computer te infecteren met een virus. Bijna elke website gebruikt deze kleine bestandjes.

Lees meer

Wij gebruiken cookies voor:

Klik hier voor meer informatie over cookies.

Dankt God onder alles

Het zal voor veel ouders niet anders zijn dan voor ons: onze kinderen vinden veel zaken vanzelfsprekend, net zoals hun ouders trouwens. Is het brood op, dan kijk je in de vriezer, heeft papa geen geld meer dan moet hij gewoon even wat uit de pinautomaat halen. Je kent het wel. Maar realiseren wij ons dat wij voor gewone zaken ook vaak niet meer dankbaar zijn? Dat we ze pas weer gaan waarderen als we ze niet meer hebben of als het niet meer zo gewoon is? En hoe leggen we onze kinderen het Onze Vader uit met de zin “Geef ons heden ons dagelijks brood”?

Paulus schrijft in 1 Thess.5:18 dat we onder alles moeten danken. Hoe doen we dat als we altijd alles hebben? Kun je dan wel leren om te danken voor alles of is het dan juist heel gemakkelijk? Hoe gaan we met zo’n spanningsveld om, hoe leren we dat aan onze kinderen? Wij besteedden er een Family Night aan.

Ze hadden er alweer naar uitgekeken en ze herinneren ons er ieder weekend wel een paar keer aan dat het zaterdag- of zondagavond wel tijd is voor onze Family Night en dat we het niet mogen vergeten. We vertellen de kinderen dat we onze Family Night deze keer tijdens het avondeten zullen houden. Ze dekken de tafel en daarna vertellen we ze dat ze een verfschort aan moeten doen. Dat roept natuurlijk al wel allerlei vragen op maar wij vertellen nog niets. Ze bedenken van alles wat we zouden kunnen gaan doen en dat houdt ze al even bezig, vooral ook omdat eerdere avonden opnieuw de revue passeren, en daarmee dus ook de lessen die ze daaruit konden trekken. Als we allemaal aan tafel zitten, lezen we de tekst uit Het Boek, zodat we het ook aan de jongste kunnen uitleggen. We praten over alles waar we dankbaar voor mogen zijn. Ze weten heel wat te noemen: speelgoed, een eigen kamer, vriendinnen, de honden en inderdaad, de gewone, normale dingen, komen niet aan bod. Daar praten we even over door. Dan hebben we het ook over omstandigheden die het moeilijk zouden maken om nog dankbaar te zijn. We vragen ze om daar ook over te vertellen. We horen verhalen over de echtscheiding van klasgenootjes, over arme kinderen in ontwikkelingslanden en andere verdrietige omstandigheden.

Dan vertellen we wat we gaan doen: we gaan ze blinddoeken en hun handen achter hun rug binden. Daarna gaan we eten. We vinden het heel gewoon dat ons lichaam het doet, dat onze zintuigen werken. Maar zouden we ook nog kunnen danken als onze zintuigen het niet zouden doen of als we geen armen hadden? We willen ze laten ervaren dat het niet allemaal vanzelfsprekend is. Voor onze derde dochter, die graag eet, was het helemaal geen probleem: “Ja hoor, dan kunnen we danken dat we tenminste nog eten hebben.”

Als het eten op tafel komt, blinddoeken we de eerste en binden de handen vast. De andere drie kijken geïnteresseerd toe hoe ze het er vanaf zal brengen. Het gaat natuurlijk moeilijk maar met de nodige moeite krijgt ze wat te eten naar binnen. De een na de ander komt aan de beurt en met meer of minder moeite eten ze allemaal het nodige op. Het wordt wel een kliederboeltje maar dat hadden we ingecalculeerd en daarvoor hadden ze immers een schort aangedaan? We raden het overigens af om dit met bijvoorbeeld spinazie te doen…

Als we na verloop van tijd de blinddoeken en touwen hebben afgedaan, praten we over wat we gedaan hebben. Mijn vrouw komt met een idee om in de komende week voor elke dag een specifiek dankonderwerp op een vel papier te schrijven. Dat plakken we op de keukendeur zodat iedereen in het gezin die gewone dingen kan lezen. Zo verschijnen er in de week daarna een aantal gewone dingen waar we zo vaak voor vergeten te danken: vriendinnen, een goed verstand, handen die iets kunnen maken enz. Ze hebben de neiging om ingewikkelde dankpunten op te gaan schrijven maar we hebben bewust gekozen om het bij die gewone alledaagse dingen te laten. Zodat ze kunnen leren om onder en voor alles te danken, want dat is toch uiteindelijk de les voor het hele gezin, inclusief vader en moeder!