Cookies accepteren

Wij zijn wettelijk verplicht om je toestemming te vragen voor het gebruik van cookies en je hier over te informeren.

Zonder cookies kunnen niet alle onderdelen van onze website functioneren. Daarom is het helaas niet mogelijk om onze website te bezoeken als je geen cookies accepteert.

Cookies accepteren

Wat zijn cookies?

Cookies zijn kleine bestandjes die informatie over sitebezoek bevatten. Deze bestandjes worden op je computer geplaatst en zijn veilig. Ze kunnen nooit worden gebruikt om privégegevens van je computer uit te lezen of om wachtwoorden te onderscheppen. Cookies zijn ook niet in staat om een computer te infecteren met een virus. Bijna elke website gebruikt deze kleine bestandjes.

Lees meer

Wij gebruiken cookies voor:

Klik hier voor meer informatie over cookies.

De zegen van de moderne techniek

Wij mannen krijgen nog wel eens het verwijt dat we altijd “in” zijn voor speeltjes. We hebben de nieuwste telefoons, onze auto’s hebben de nieuwste snufjes (of tenminste zijn we er van op de hoogte als we het zelf niet kunnen betalen!). Ik moet toegeven dat, in ieder geval voor mij, hier ook wel wat waarheid in schuilt. Dat is ook wel logisch in een huis vol vrouwen, als er geshopt wordt, duiken ze allemaal de kledingzaken in en ga ik naar een elektronica zaak. Het enige verschil tussen mannen en jongens is de prijs van hun speelgoed. Waar wil ik naartoe? Onze oudste dochter Christa studeert in Utrecht en zoekt momenteel naar een kamer. En dan natuurlijk geen bezemkast, nee, mevrouw wil a room with a view, als u begrijpt wat ik bedoel. Daar hangt een prijskaartje aan dus de spoeling is dun want de financiën groeien niet tot in de hemel. Maar, natuurlijk komt die ultieme kans langs die je gewoon niet kunt laten lopen…. Het lijkt wel shoppen.

Telefoon: “Pap, ik ben met mijn vriendin een appartement aan het bekijken. We moeten morgen beslissen en ik wil even weten wat u er van vindt.” Ja, leuk, en hoe moet ik daar dan mijn mening over geven? Toen kwam de moderne techniek om de hoek kijken. Eerlijk is eerlijk, ik heb mijn kinderen wel besmet met het virus van speeltjes en moderne techniek. Christa had een nieuwe telefoon gekocht waar wij als ouders wel van dachten dat hij erg duur was. Maar ja, eigen geld, eigen verantwoordelijkheid, en het kwam nu mooi van pas. Ik vertelde haar om foto’s te maken en die ter plekke even te e-mailen naar me, zodat ik mee kon kijken en aan de hand daarvan advies kon geven. Ze moest even uitzoeken hoe het werkte maar toen kwamen de e-mailtjes ook achter elkaar binnen.

Het was goed om als vader te merken hoezeer je kind jouw mening nog op prijs stelt. Ze is steeds meer bezig om haar eigen leven in te vullen en we geven haar daarvoor ook alle ruimte (denken wij). Laatst vroeg ze of ze niet te vaak om onze mening vroeg vergeleken bij haar medestudenten, omdat ze dat belangrijk vindt. Natuurlijk zit daar wel een spanningsveld en ik denk dat het bij meiden ook anders is dan bij jongens. De Bijbel geeft ons best een aantal richtlijnen maar toch komen we daar over het algemeen niet zo makkelijk uit. Iedere vader weet dat zijn kinderen langzaam bij hem weg groeien en dat dat ook gezond is. Maar hoe lang mag je gehoorzaamheid verwachten? (Ef.6:1 Kinderen weest uw ouders gehoorzaam in de Here want dat is recht). En wanneer zijn ze volledig zelf verantwoordelijk en gaat die gehoorzaamheid over naar eer uw vader en uw moeder? Daar kun je geen simpele lijnen in trekken die voor iedereen hetzelfde zijn. Maar toch moet je er als vader over nadenken. God heeft je verantwoordelijkheid gegeven ten opzichte van je kinderen en die moet je dragen. Correctie (in mindere mate), stimulans en coaching blijven als gehoorzaamheid ophoudt. De relatie met je kinderen bepaalt hoe en of het werkt. Dat is een voortdurende ontdekkingstocht die je volle aandacht nodig heeft en die je niet op routine kunt afwerken. Liefdevolle betrokkenheid bij je kinderen blijft de basis van je relatie, zo heeft de Schepper het bedoeld. Niet langer om te bepalen maar om ze te helpen hun keuzen te maken!

O, en die kamer is trouwens niets geworden. De foto’s maakten dat pa er niet erg enthousiast van kon worden…

Christa’s reactie…
Toen ik deze column van mijn vader onder ogen kreeg met de vraag er weer op te reageren, dacht ik: "Tjonge, leuk om te weten dat mijn vader het waardeert als ik hem om zijn mening vraag." Dat doe ik namelijk nog wel tamelijk vaak. Ook al ben ik inderdaad steeds meer mijn leven in Utrecht aan het invullen, de gezelligheid en het goede advies van thuis zijn toch nog erg welkom. Dat wil zeggen, meestal dan… Over mijn telefoon is inderdaad nog wel wat gesteggel geweest, vooral mijn moeder vond het eigenlijk echt een slecht plan. Op dat soort momenten is het advies van je ouders wat minder welkom. Het was fijn om te merken dat ze je dan toch genoeg vertrouwen om het los te laten en dat ze je een eigen beslissing laten maken. Tegenwoordig blijft het echt bij advies, de keuzes moet ik zelf maken. Dat is niet altijd makkelijk, soms is het zo heerlijk als je ouders je simpelweg dingen verbieden, dan hoef je zelf wat minder na te denken. Maar ja, zelf nadenken en keuzes maken hoort erbij en ik zou er ook gek van worden als alles voor me beslist werd… Ik heb trouwens al veel plezier van mijn telefoon gehad, onder andere met het kijken naar die woning.

Tja, die kamer: mijn ouders waren er inderdaad niet enthousiast over en eerlijk is eerlijk, het was een sloopwoning, dus veel soeps was het ook niet. Maar goed, mijn ouders willen graag een goede, veilige plek voor hun dochter, dus toen heeft mijn vader een gevaarlijke uitspraak gedaan: "Ik heb liever dat je wat duurder zit en dat het dan goed is…". Dat heb ik wel in mijn oren geknoopt natuurlijk...