Cookies accepteren

Wij zijn wettelijk verplicht om je toestemming te vragen voor het gebruik van cookies en je hier over te informeren.

Zonder cookies kunnen niet alle onderdelen van onze website functioneren. Daarom is het helaas niet mogelijk om onze website te bezoeken als je geen cookies accepteert.

Cookies accepteren

Wat zijn cookies?

Cookies zijn kleine bestandjes die informatie over sitebezoek bevatten. Deze bestandjes worden op je computer geplaatst en zijn veilig. Ze kunnen nooit worden gebruikt om privégegevens van je computer uit te lezen of om wachtwoorden te onderscheppen. Cookies zijn ook niet in staat om een computer te infecteren met een virus. Bijna elke website gebruikt deze kleine bestandjes.

Lees meer

Wij gebruiken cookies voor:

Klik hier voor meer informatie over cookies.

Taxi

“Pap, het is om twaalf uur afgelopen, kunt u me komen halen?” “Ik moet om tien uur bij de bus zijn voor de EO-jongerendag, kunt u me brengen?” “Vanavond is het tieners, kunt u me brengen en halen?” Pap, ik sta om elf uur op het station in Dordt, kunt u me dan komen halen, want de bus gaat pas om half twaalf en jullie vinden het toch niet fijn als ik zo laat nog alleen op het station sta?”

Bovenstaande is waarschijnlijk herkenbaar voor vele ouders met opgroeiende kinderen. Als ze klein zijn, rij je van het zwembad naar de sportclub en terug, als ze ouder worden, vergroot hun wereld met alle gevolgen van dien voor de betrokken ouders die meer en meer als een veredeld taxi-bedrijf gaan fungeren. Althans zo voelt het. Of moet je er misschien wat meer afstand van nemen en het ze zelf laten uitzoeken? Tja, dat is een dilemma vind ik. Wij hebben vier prachtige meiden en die wil ik niet zomaar voor de leeuwen gooien, zeker niet in een stad als Dordrecht. Dus is het op vrijdagavond vaak familieberaad om te horen waar iedereen op welk tijdstip naar toe gaat, vandaan moet komen en wat de verwachtingen zijn over ophalen en wegbrengen. Dat is eigenlijk belangrijker geworden toen we afgelopen jaar verhuisden naar de andere kant van Dordrecht. We hebben de meiden toen beloofd dat we extra rekening zouden houden met hun activiteiten en dat ze daar niet op hoefden in te leveren. Wij zouden wel een keertje extra rijden…

Het is wel makkelijker geworden sinds Christa haar rijbewijs heeft. Hoewel… We verkeren in de luxe situatie dat we twee auto’s hebben en Christa kan er vaak eentje gebruiken als ze ergens naartoe moet. En, eerlijk is eerlijk, ze rijdt ook af en toe voor haar zussen. Voor pleziergebruik zijn de benzinekosten uiteraard voor haar rekening. Maar dat lijdt er af en toe wel toe dat ze denkt dat de auto automatisch door haar gebruikt kan worden. Het wordt nog wel gevraagd, maar toch…. Dat gaat lastig worden als Marleen straks ook haar rijbewijs heeft. Moet ik waarschijnlijk op vrijdagavond vragen of ik een van de auto’s mag gebruiken.

Zoals ik al schreef, is het soms een dilemma om te besluiten wanneer je wel en wanneer je niet rijdt. Zelfstandigheid is ook belangrijk en we laten ze dan ook zo veel mogelijk zelf dingen uitzoeken, waarbij ze natuurlijk altijd om advies mogen vragen. Dat vinden ze soms dan wel weer erg makkelijk en komt de vraag om advies al voordat ze zelf hebben nagedacht. Ook bij vervoersproblemen is het makkelijk om het van pa of ma af te laten hangen, maar als je kunt samenrijden met iemand, kun je dat zelf proberen te regelen. Zo proberen we groei naar zelfstandigheid hand in hand te laten gaan met bescherming en betrokkenheid. Want een bijkomend voordeel van regelmatig als taxichauffeur op te moeten treden, is het feit dat je ze dan vaak even alleen hebt. Dat is gezellig en geeft ook de ruimte om even apart te praten over wat ze bezighoudt.

Om eerlijk te zijn, heb ik er ook niet altijd zin in. Zit je net lekker op de bank, moet je weer in de auto om ze op te halen. Soms twee keer op een avond. Dat is dan even slikken en je realiseren dat ze door God aan ons zijn toevertrouwd en we goed voor ze moeten zorgen. In Psalm 78 lezen we hoe God een God van generaties is en hoe belangrijk Hij het vindt dat de volgende generatie ook zijn vertrouwen op Hem gaat stellen. Dan gaat het dus niet meer om ons, om de huidige generatie, maar om de komende generatie, onze kinderen! Dat plaatst taxi spelen in een ander perspectief, zoals het al onze opvoedperikelen in een ander perspectief plaatst!

Ter geruststelling: we zeggen ook wel eens ‘nee’ en dan blijkt er vaak toch nog een goed compromis uit te rollen waar we allemaal mee uit de voeten kunnen.

Christa’s reactie…
"Ja hoor, taxibedrijf Hondsmerk rijdt wel weer.’"Taxi?! Wat vond ik het af en toe toch vervelend als dat weer eens voorbij kwam zetten. Wat een onzin, even dat op en neer rijden was toch niet zo heel erg? Hoewel… ergens begreep ik het ook wel weer, maar ja, begrijpen en willen begrijpen zijn twee verschillende dingen.

Op een bepaald moment ben ik in Papendrecht gaan werken, hier werkte ik dan tot 21 uur. Mijn ouders waren en zijn zuinig op ons, dus ik mocht niet meer alleen naar huis komen fietsen op dat tijdstip, vanwege donkere fietspaden. Mijn vader of moeder kwam me dan altijd halen, dat was natuurlijk makkelijk, want ik hoefde niet te fietsen, maar het was ook altijd erg gezellig. Meestal kwam mijn vader me halen, die had ik dan nog niet gesproken over die dag. En aangezien ik nogal houd van praten, was de terugrit vaak te kort.

Ondertussen heb ik zelf mijn rijbewijs. Jammer genoeg word ik dus niet meer opgehaald van mijn werk, maar rijd ik zelf heen en weer. Ongezellig, maar er zitten ook een hoop voordelen aan het hebben van een rijbewijs! Niet meer altijd hoeven vragen of je opgehaald kan worden, zelf kunnen bepalen hoe laat je thuis komt etc. Even naar de tieners op en neer, naar vergaderingen rijden, weekendjes weg met de studentenvereniging, noem het maar op. Gelukkig hebben we twee auto’s, dus meestal is er wel eentje vrij. Dit soms tot ergernis van mijn moeder (ik rijd bijna alleen maar in mijn moeders auto), die vindt dat ik wel erg makkelijk de auto pak. Dat zal wel veranderen op het moment dat mijn zusje haar rijbewijs heeft gehaald, dan zullen we moeten delen…


Ach, ik rijd ook wel eens op en neer om mijn zusjes ergens te brengen of halen, dus er zitten niet alleen maar nadelen voor mijn ouders aan mijn rijbewijs. En ja, nu snap ik dus een stuk beter hoe mijn ouders zich af en toe voelen. Zit je net lekker een boek te lezen, krijg je een smsje: ik ben om elf uur klaar, kom je me halen dan? Nu moet ik zeggen dat mijn ouders een stuk vaker rijden dan ik en dat zij dan ook nog eens naar 3 verschillende adressen moeten… In ieder geval snap ik het idee van het taxibedrijf nu een stuk beter ;).