Cookies accepteren

Wij zijn wettelijk verplicht om je toestemming te vragen voor het gebruik van cookies en je hier over te informeren.

Zonder cookies kunnen niet alle onderdelen van onze website functioneren. Daarom is het helaas niet mogelijk om onze website te bezoeken als je geen cookies accepteert.

Cookies accepteren

Wat zijn cookies?

Cookies zijn kleine bestandjes die informatie over sitebezoek bevatten. Deze bestandjes worden op je computer geplaatst en zijn veilig. Ze kunnen nooit worden gebruikt om privégegevens van je computer uit te lezen of om wachtwoorden te onderscheppen. Cookies zijn ook niet in staat om een computer te infecteren met een virus. Bijna elke website gebruikt deze kleine bestandjes.

Lees meer

Wij gebruiken cookies voor:

Klik hier voor meer informatie over cookies.

Trotse vader, trotse dochter...?

Tijdens de laatste conferentie van Rondom Het Kind mocht ik samen met een aantal andere mensen in de organisatie zitten. En we hadden Christa gevraagd om de aanbidding te leiden tijdens de conferentie. Ze deed dat samen met een band van studenten uit haar studentenvereniging Ichthus. Al tijdens de conferentie, maar ook daarna nog, kreeg ik regelmatig de vraag of opmerking: “Je bent zeker wel trots op je dochter he? Leuk om samen zo actief te zijn joh!”

Ik zou daar glimmend van trots op kunnen antwoorden: Nou en of! Maar toch houdt het me bezig omdat ik zoek naar hoe ik er als vader mee om moet gaan. Christa zal hierover haar mening wel geven en hoe zij er mee omgaat, maar ik vind het niet altijd even simpel. Natuurlijk ben ik trots op haar, ik heb me op deze conferentie voor het eerst eens een keer voorgesteld als de vader van…. Maar ik ben ook trots op mijn andere dochters, als die hun talenten inzetten en gebruiken. Of is het dankbaar?

Onze kinderen hebben al van jongs af aan min of meer in een glazen huisje geleefd. Foto’s, verhalen en voorbeelden over dingen uit hun en ons leven, zijn veelvuldig de revue gepasseerd in christelijk Nederland. Dat is niet altijd gemakkelijk geweest en soms hadden ze er ook echt genoeg van, en terecht. In wezen is deze column ook zo’n voorbeeld, al krijgt Christa alle ruimte om hierin hier eigen mening te geven.

De Bijbel geeft niet zoveel aandacht aan de trots van ouders over hun kinderen. Wel dat trots en hoogmoed niet goed zijn natuurlijk, maar niet zozeer over relationele zaken. De andere kant wordt wel duidelijk belicht. Bijvoorbeeld als Paulus aangeeft: “vaders, verbittert uw kinderen niet.” (Ef.6:4) Maar zijn die twee dingen niet nauw met elkaar verbonden, trots zijn en verbitteren? Is het niet zo dat je je kind o.a. verbittert door nooit eens uit te spreken hoe trots je op hem of haar bent? Door nooit aan te geven hoe goed ze iets hebben gedaan? En is de andere kant niet dat je kinderen naast hun schoenen gaan lopen door ze altijd maar de hemel in te prijzen? En het begint vaak al heel jong: de eerste krassen van een tekening, het zondagsschoolwerkje, veters strikken. En als ze ouder worden, hoe gaat het dan verder?

Zoals altijd ligt de waarheid waarschijnlijk in het midden. Kinderen hebben allebei nodig: trotse ouders die dat laten merken en tegelijk de balans aanbrengen door te wijzen op Wie ze die talenten gegeven heeft, maar ook ouders die kinderen afremmen als ze teveel ego krijgen en zichzelf gaan verheffen boven anderen. Ik denk dat God daar duidelijk in is: zet je talenten in, begraaf ze niet, maar weet wel van wie je ze hebt gekregen!

Dus ja, we zijn trotse ouders en we kunnen en mogen ook genieten als onze kinderen hun talenten gebruiken en daarbij weten dat dankbaarheid op zijn plaats is, en geen vanzelfsprekendheid. En ook daarin hebben ze een voorbeeld nodig: hoe ga ik om met mijn talenten? Christa en de andere meiden zien mij ook vaak op een podium staan. Zijn ze dan trots, dankbaar of kruipen ze soms weg….?

Christa’s reactie…
Om gelijk maar in te gaan op de laatste zin van de column: ben ik trots als mijn vader weer eens staat te spreken? Soms wel ja, aan de andere kant is het redelijk normaal geworden en kijken we er als zussen niet raar meer van op als hij weer eens ergens naartoe moet. Wij zijn als dochters zeker trots op onze vader (en onze moeder trouwens), maar tegelijkertijd gebeurt het vaak zat dat wij hem confronteren met het welgemeende: ‘U moet het wel voor God blijven doen he!’ Niet dat we bang zijn dat dat niet het geval is, maar meer om hem te helpen zijn focus te blijven houden, zodat hij blijft beseffen voor en door Wie hij het doet.

Voor de conferentie kreeg ik de opmerking: Ja, mensen zien jouw naam staan, en dan zullen ze dat vast linken aan je vader, dus misschien krijg je daar wel vragen over. Is hij wel echt zo sympathiek als hij overkomt? Dus ja, mensen kijken al naar je vanwege je naam. En dat is soms heel erg vervelend en soms is het handig. Vervelend omdat je weet dat er op je gelet wordt, handig omdat het er soms ook voor zorgt dat deuren makkelijker opengaan.

Maar goed, die conferentie. Het was echt geweldig om daar te mogen spelen, we hebben er als band echt van genoten. En ja, het was fijn als mijn vader dan na afloop zei: ‘goed gedaan, ik ben trots op je.’ Even dat stukje bevestiging en bemoediging deed me goed. En ik denk dat dat ook gelijk een belangrijk punt is: kinderen hebben het nodig dat hun ouders af en toe aangeven dat ze trots op hen zijn, gewoon, vanwege de bemoediging die het kan geven om door te gaan.

Ik denk dat trots zijn op jezelf, je eigen kunnen, iets heel anders is dan het trots zijn op iemand anders. Want is je eigen kunnen eigenlijk wel je eigen kunnen? Over mijn leven is ooit een beeld uitgesproken. Hierin kwam heel duidelijk naar voren dat ik de dingen voor God en met Hem moest blijven doen, dan zouden mijn talenten blijven bloeien. Voor mij heeft dit een heel duidelijke connectie met trots: als ik alles voor God doe, en iedere keer weer terugkom bij Hem, om het in zijn handen te leggen, dan vervaagt die trots vanzelf wel. Iedere keer opnieuw ben je je er dan weer van bewust dat het Gods gaven zijn, zijn talenten die Hij jou heeft gegeven om te gebruiken tot zijn eer. En wat is er dan nog om trots op te zijn? Natuurlijk, je mag blij en dankbaar zijn vanwege de dingen die je gekregen hebt, maar voor mij persoonlijk is het heel belangrijk om niet te vergeten van Wie ik het allemaal heb gekregen en voor Wie ik het mag gebruiken. En dan is het vooral reden tot dankbaarheid.

Oh ja, om nog even terug te komen op die vraag die gesteld werd: mijn vader is echt net zo sympathiek als hij overkomt hoor, als je het mij vraagt! Hoezo trots? ;)