Cookies accepteren

Wij zijn wettelijk verplicht om je toestemming te vragen voor het gebruik van cookies en je hier over te informeren.

Zonder cookies kunnen niet alle onderdelen van onze website functioneren. Daarom is het helaas niet mogelijk om onze website te bezoeken als je geen cookies accepteert.

Cookies accepteren

Wat zijn cookies?

Cookies zijn kleine bestandjes die informatie over sitebezoek bevatten. Deze bestandjes worden op je computer geplaatst en zijn veilig. Ze kunnen nooit worden gebruikt om privégegevens van je computer uit te lezen of om wachtwoorden te onderscheppen. Cookies zijn ook niet in staat om een computer te infecteren met een virus. Bijna elke website gebruikt deze kleine bestandjes.

Lees meer

Wij gebruiken cookies voor:

Klik hier voor meer informatie over cookies.

Kortsluiting

Over het algemeen hebben we niet te klagen over de conflicten in ons gezin. Hoewel ik me als man af en toe verbaas over de vormen van communicatie van de meiden in huis en daar soms tussenin kom te zitten, gaat het niet zo vaak echt fout. Maar deze keer wel, zozeer dat ik het maar kortsluiting heb genoemd.

We zaten met z’n allen in de auto. Dat gebeurt niet zo vaak, maar het was dan ook een plezierige gebeurtenis waar we naartoe gingen: een vriendin van ons was bevallen en we mochten de kleine gaan bekijken. Gezellige sfeer dus in de auto. We raakten aan de praat over van alles en nog wat en op een gegeven moment kwam de studie van Christa ter sprake. En het feit dat ze een bepaalde paper in combinatie met een tentamen gehaald moest hebben, anders zou ze komend jaar niet naar het buitenland kunnen en pas over twee jaar kunnen herkansen. Ofwel de paper, ofwel het tentamen moest voldoende zijn, zo werd me uitgelegd, anders mocht je de onvoldoende niet herkansen. Ik sprak in eerste instantie al mijn verwondering uit over het feit dat je dan twee jaar moest wachten, sterker nog, dat ze niet eerder aan haar master zou mogen beginnen, dan dat ze dat tentamen binnen had. Daar kwam het eerste commentaar van de meiden al op: ‘als een opleiding aangeeft dat het zo is, dan is het zo’. Waarop ik, domme man als ik ben, ook nog aangaf dat je dan als student gewoon met zo’n docent moet gaan praten om uit te leggen dat je dan klem loopt met je studie en of er niet wat te regelen valt door eerder nog een keer tentamen te doen of zo. Nou, dat had ik beter niet kunnen zeggen! Ik geef gelijk toe dat ik dat waarschijnlijk wel te overtuigd gezegd zal hebben, maar ik kreeg prompt vier meiden over me heen, die allemaal hun zegje deden: “ En u denkt dat dat zomaar kan”, “en u denkt altijd dat je wel iets anders kunt regelen”, en ook nog: “dat was twintig jaar geleden misschien zo, maar nu echt niet meer.” Bam! Bam! Bam! Mijn andere wang hoefde ik niet meer toe te keren, die kwam vanzelf aan de beurt. Waarop ik besloot dan maar te zwijgen en de boel de boel te laten. Per slot van rekening is het niet mijn studie en als het de dames te veel is, dan mogen ze het zelf uitzoeken, toch?

De sfeer was natuurlijk niet zo gezellig meer, al zullen onze vrienden dat niet gemerkt hebben. Maar het bleef wel tussen ons in staan. Thuis werd er nog wat over door gemopperd, maar ieder ging met zijn eigen ding aan de slag en liet het verder maar zo.

Behalve Christa, want haar zat het toch niet lekker. Ze probeerde het gesprek daar over aan te gaan, maar daar kwamen we toch nog niet zo maar even uit! In eerste instantie lukte het niet, bleven we op twee verschillende golflengtes uitzenden. Althans, zo interpreteerde ik het, Christa mogelijk anders. We kwamen er opnieuw niet uit, stom natuurlijk. Pas toen we in tweede instantie elkaar een knuffel gaven en ik aangaf dat ik het uiteraard niet verkeerd bedoeld had en zij ook niet, merkten we dat de kou uit de lucht ging. Misschien heel simpel, maar zo kan een klein gebeuren ook een vervelende impact hebben, als je niet zorgt dat je het goed maakt voordat de zon onder gaat!

Christa’s reactie…
Wat een avond was dat… Over het algemeen hebben mijn ouders en ik niet veel moeite met de communicatie, maar die avond was het echt erg.

’s Morgens had ik te horen gekregen dat ik mijn paper net niet gehaald had. Bij ons op de faculteit is de regel: je moet minimaal of je paper, of je tentamen gehaald hebben, en anders moet je het vak helemaal over doen volgend jaar. En ik wist zeker dat ik mijn tentamen niet gehaald had… Het grootste probleem was dat ik volgend jaar graag een paar maanden naar het buitenland wil, dus dan zou mijn bachelor in het ergste geval een heel jaar uitlopen door dat ene vak. Best wel gestrest belde ik mijn vader, en hij stelde me gerust: ‘de wereld vergaat niet, kijk maar wat je nog kunt regelen’ etc.

Toen we ’s avonds in de auto zaten, ging het daar dus ook weer over. En inderdaad wel op de manier die mijn vader aangaf. Maar ja, mijn vader kan dan zo strak zijn, dingen zo hard zeggen, dat ik gelijk al de neiging krijg om tegen te stribbelen. Ook niet op de goede manier natuurlijk… Uiteindelijk liep het erop uit dat ik begreep dat mijn vader zoiets had van ‘ zoek het zelf maar uit, als je dan toch niks wil doen.’ Nu ben ik zelf helemaal niet het type dat alles maar laat gebeuren, ik zou zeker mijn best doen om iets te regelen. Dus dat viel nogal verkeerd bij mij.

Maar goed, het zat me echt niet lekker, dus heb ik thuis toch geprobeerd om het gesprek aan te gaan, maar dat is nog best moeilijk dan. Want ja, je hebt toch ook wel je trots en het idee dat jíj toch wel echt gelijk had… Uiteindelijk kwamen we dan in gesprek, maar het elkaar echt begrijpen was toch ver te zoeken. Op een gegeven moment heb ik het maar gelaten, ik wilde naar bed. Na het douchen ging ik nog even naar beneden om mijn ouders een kus te geven en toen ben ik naar boven gegaan. Maar ja, echt goed zat het toch nog niet, dat gevoel had ik ook wel. Dus, ik weer naar beneden om met mijn moeder te praten, over dat ik geen zin had in de komende week etc. Maar mijn rotgevoel lag eigenlijk aan het feit dat het nog niet goed was tussen mijn vader en mij. En toen was mijn vader degene die gelukkig die stomme muur doorbrak, waardoor we toch nog even goed konden praten, duidelijk konden zeggen wat we bedoelden en dat we toch wel veel van elkaar hielden. Ik heb heerlijk geslapen daarna! Oh, en dat tentamen heb ik overigens gehaald, toch wel een klein wonder!