Cookies accepteren

Wij zijn wettelijk verplicht om je toestemming te vragen voor het gebruik van cookies en je hier over te informeren.

Zonder cookies kunnen niet alle onderdelen van onze website functioneren. Daarom is het helaas niet mogelijk om onze website te bezoeken als je geen cookies accepteert.

Cookies accepteren

Wat zijn cookies?

Cookies zijn kleine bestandjes die informatie over sitebezoek bevatten. Deze bestandjes worden op je computer geplaatst en zijn veilig. Ze kunnen nooit worden gebruikt om privégegevens van je computer uit te lezen of om wachtwoorden te onderscheppen. Cookies zijn ook niet in staat om een computer te infecteren met een virus. Bijna elke website gebruikt deze kleine bestandjes.

Lees meer

Wij gebruiken cookies voor:

Klik hier voor meer informatie over cookies.

Partir c'est mourir un peu

Vanaf het moment dat je kinderen krijgt, weet je ook dat er een moment komt dat ze je huis gaan verlaten om op eigen benen te staan. Soms komt dat moment snel, soms gaat het geleidelijk, maar altijd kost het je als ouders een stukje van jezelf en moet je dat een plekje geven.

Sinds een jaar woont Christa in Utrecht op zichzelf. Dat hebben we altijd prima gevonden en we hebben haar zoveel als we konden ondersteund. De perikelen daar omheen heeft u al in eerdere columns kunnen lezen. Het afscheid nemen ging eigenlijk heel geleidelijk omdat ze tot voor kort nog ieder weekend thuis kwam en we zodoende altijd nog wel momenten hadden dat we als gezin compleet waren bij een van de maaltijden of gezellig bij de koffie. Maar nu blijft ze steeds vaker een weekend over in Utrecht. Terwijl ik dit schrijf zelfs drie weekenden achter elkaar! En ik betrapte me erop dat ik het niet leuk vind. Daar kun je heel nuchter over zijn (dat moet enerzijds ook wel, denk ik) maar het is toch een constatering dat datgene wat je had als gezin, niet meer terug zal komen. De meiden worden ouder, bouwen hun eigen leven op, met eigen vrienden, een eigen werkkring en straks ook een eigen kerkelijke gemeente. Nogmaals, allemaal positief en dat is zoals de dingen gaan, maar je moet het als ouder kunnen loslaten en daar ben ik misschien nog niet zo goed in. We missen haar gewoon als ze er niet is en dat geldt gelukkig niet alleen voor ons als ouders maar ook voor haar zussen.

Dat willen we zeker ook niet terugdraaien! Maar het is wel zoeken naar een nieuwe balans en het is grappig om te merken dat dat ook voor Christa geldt. We hebben altijd veel met elkaar gepraat over alle dingen die ze meemaakt en dat wil ze het liefst gewoon voortzetten! Dus wordt er heel wat af ge-sms’t, what’s apped en geskyped. Soms zetten we de computer op de tafel erbij, zodat ze gewoon met ons mee kan kletsen en kan zien wat we doen. En andersom natuurlijk ook. Op de een of andere manier blijven we dus ons best doen om zoveel mogelijk van elkaars leven op de hoogte te zijn. En we voelen ons daarin als ouders bevoorrecht. Hoewel we zeker ook stimuleren dat ze haar eigen boontjes leert doppen en eigen beslissingen neemt.

Het scheelt wel als je als ouders je kind met een gerust hart kunt laten gaan en niet ieder kind is op zijn 18e zover, zelfs al vinden ze dat zelf uiteraard wel. Dan is het voor ouders in veel gevallen een veel moeilijkere situatie en als je kind het huis uitvlucht is het helemaal moeilijk. Ook scheelt het natuurlijk dat we nog drie meiden thuis hebben wonen, dus van een ‘empty nest syndroom’ hebben we voorlopig nog geen last!

Wij hebben altijd het idee gehad dat Christa het aan kon en toen ook de stap gezet om haar te laten gaan, net als zoveel ouders doen. En als je dan mag zien dat het positief uitpakt, dat er gezonde en verstandige keuzen worden gemaakt en je dochter leert om haar eigen huishoudinkje te draaien, dan is het afscheid nemen wat minder moeilijk. Maar nog steeds niet leuk….

Christa’s reactie…
Toen ik dit toegestuurd kreeg, was ik ondertussen net weer een weekend in Utrecht gebleven. Heerlijk allerlei dingen kunnen doen, kunnen genieten van mijn eigen huisje, de gezelligheid met vrienden en het bepalen van mijn eigen ritme. Of ik dingen dan echt heel anders doe? Eigenlijk niet, het meeste dat ik thuis geleerd heb gaat hier wel door. Maar het feit dat het bijvoorbeeld niet uit maakt of je op het allerlaatste moment besluit ergens te blijven eten, is makkelijk. Tijdens zo’n weekend heb ik dan wel meerdere keren contact met thuis, want tja, je wilt wel weten hoe het daar gaat. Even bijkletsen via Skype, even een sms’je… En wat een uitvinding is Skype dan, heerlijk om elkaar ook echt te kunnen zien! Kan ik tenminste zien dat het haar van mijn zusje geknipt is, dat er nieuwe kleding is gekocht, etc. Gezellig om dan even echt contact te hebben met thuis, om vervolgens weer lekker hier in Utrecht verder te kunnen gaan.

Tja, ik mis thuis best wel. Het is best lastig om niet meer alles te weten wat er thuis speelt. Vooral als je nog drie jongere zusjes hebt die ook zoveel meemaken en waar je ook zo graag van wilt weten hoe het met ze gaat. En daarnaast was het zo fijn om thuis soms om raad te kunnen vragen. Nu doe ik dat vaak maar via de telefoon, met een beetje geluk kunnen mijn ouders dan nog beiden meeluisteren!

Ondanks het gemis van het gezin is het goed en leuk om mijn eigen leven op te kunnen bouwen, met de wetenschap dat mijn ouders mij daar vrij in laten, maar er wel altijd zijn om op terug te vallen. Dat maakt het draaien van een eigen huishouden en het opbouwen van een eigen leven een stuk makkelijker. En zo’n erge moeite hebben mijn ouders volgens mij ook weer niet met loslaten Ik hang vaker met hen aan de lijn dan dat ze mij bellen. Het enige waarin ik het zou kunnen merken is het feit dat, als mijn vader in de buurt is, hij langskomt om was mee te nemen, nog wat dingen op te hangen, etc. En dat vind ik natuurlijk geen enkel probleem!