Cookies accepteren

Wij zijn wettelijk verplicht om je toestemming te vragen voor het gebruik van cookies en je hier over te informeren.

Zonder cookies kunnen niet alle onderdelen van onze website functioneren. Daarom is het helaas niet mogelijk om onze website te bezoeken als je geen cookies accepteert.

Cookies accepteren

Wat zijn cookies?

Cookies zijn kleine bestandjes die informatie over sitebezoek bevatten. Deze bestandjes worden op je computer geplaatst en zijn veilig. Ze kunnen nooit worden gebruikt om privégegevens van je computer uit te lezen of om wachtwoorden te onderscheppen. Cookies zijn ook niet in staat om een computer te infecteren met een virus. Bijna elke website gebruikt deze kleine bestandjes.

Lees meer

Wij gebruiken cookies voor:

Klik hier voor meer informatie over cookies.

Verantwoordelijkheid geven en nemen

We zitten in ons gezin volop in de fase dat de dames steeds meer uithuizig zijn en hun eigen boontjes moeten leren doppen. En dat gaat soms heel goed, soms minder, en het leidt ook regelmatig tot discussie en botsingen. Het blijft een interessant fenomeen om te merken hoe ouders en kinderen toegroeien naar de volwassenheid van de kinderen en hoe beiden daar soms mee worstelen.

Christa zit als u dit leest inmiddels in Canada en moet daar de komende maanden haar eigen boontjes doppen. Voor het zover was, hebben we nog heel wat gesprekken gevoerd en discussie gehad over hoe, wat, wanneer enzovoorts. Omdat ze een paar maanden weg gaat, wilde ze natuurlijk van al haar vrienden afscheid nemen. En dat zijn er niet maar een paar! En dat kan natuurlijk niet allemaal via de mail of telefoon, nee, dan moet je langsgaan bij ze en er fatsoenlijk tijd aan besteden. Maar ja, je moet ook nog allerlei inkopen doen en paperassen regelen en dat en dat. En dan moet ik eerlijk zeggen dat de meeste dingen best wel op tijd geregeld worden door haar, maar een aantal dingen bleven liggen tot op het laatste moment. En leidden tot stress. Niet alleen bij haar, maar ook bij pa en ma. “Waarom begin je dan niet eerder?” “Heb je hier aan gedacht?” Is de koffer geregeld die je zou lenen?” Je zou toch een eigen trolley kopen?” 

En dan moet je het als ouders allemaal maar begrijpen als al die bezoekjes en al die dingen op het laatste moment geregeld moeten worden in plaats van rustig en relaxed naar je vertrek toe te leven.

Mijn vrouw en ik verschillen dan nogal in de manier waarop we daar mee omgaan. Waar ik de neiging heb om ze het zelf op te laten knappen, is mijn vrouw veel meer direct betrokken in alles en kan blijven vragen of ze iets geregeld hebben en aan bepaalde zaken hebben gedacht. Het zal elkaar uiteindelijk allemaal wel in evenwicht houden, maar toch. Het kost veel energie, van ouders en kinderen, dat is zeker.

Maar als ze dan op een goede en verstandige manier dingen goed voor elkaar hebben gekregen, dan ben je als ouders toch ook wel een beetje trots. Dat is toch een stukje succes in je opvoeding! Ook hierin is de balans regelmatig heel wankel: voor je het weet neem je teveel verantwoordelijkheid over, en aan de andere kant wil je ook niet dat ze ontmoedigd raken doordat het te veel of te moeilijk is om alleen te regelen. Ergens loop je daar het risico een grens over te gaan aan beide kanten.  Daarom is gesprek en openheid zo belangrijk en de bereidheid hebben om te durven delen uit je eigen leven. Je kinderen doen het op hun eigen manier, dat is niet minder dan onze manier! En je hoopt en bidt dat ze, in al die ontwikkelingen en groei, God de leiding willen geven in hun leven! En als ze dat doen, hoop je dat ze hun zaakjes op tijd regelen, dat dan weer wel !

Christa's reactie…
Er schoot me gelijk een situatie van een aantal maanden terug in gedachten, toen ik bovenstaande las. Ik zou naar Canada gaan, alles was geregeld, maar ik moest me nog inschrijven op de universiteit daar. En toen ik nog een paar dagen had tot de deadline en dat wilde doen, bleek het niet online te kunnen… Oeps.. Dat leverde inderdaad de nodige, achteraf onnodige, stress op. Maar vanaf toen heb ik dus ook wel geleerd om dingen op tijd te regelen. Althans, dat dacht ik tenminste, ik heb daarna niet veel stress meer gehad om ‘regeldingen’. Maar blijkbaar kijken mijn ouders daar dan toch anders tegen aan. Ik heb het vaak te horen gekregen de afgelopen weken ‘Je doet teveel’ ‘Heb je hier al aan gedacht?’ Best vervelend om te horen, vooral als het op de momenten gezegd wordt dat je weet dat ze gelijk hebben…

Tja, een aantal weken voor vertrek kreeg ik al te horen van mijn ouders dat ik het echt rustig aan moest doen, wilde ik niet doodop naar Canada vertrekken. Ach, ik had het ook helemaal niet zo druk dacht ik… Totdat er inderdaad steeds meer afspraken stonden en ik op een gegeven moment drie afspraken op één dag had. Dat was iets te veel van het goede, kwam ik al snel achter. En toen mijn moeder naar me toekwam met de mededeling dat zij zich niet druk zou maken als ik moe naar Canada ging, bedacht ik me dat ik het misschien toch iets rustiger aan zou moeten doen. Want als mijn moeder zoiets zegt, weet ik zeker dat ze zich er eigenlijk hartstikke druk om maakt… Mijn vader is daar iets makkelijker in, hij heeft er minder moeite mee om mij zelf de consequenties te laten dragen van mijn beslissingen. Makkelijk, maar soms is het ook wel erg fijn als mijn ouders meedenken en ervoor zorgen dat ik alles regel of het zelfs regelen voor mij, hoewel dat laatste natuurlijk steeds minder wordt.

Maar goed, het iets rustiger aan doen dus. Tussen zoiets weten en het dan ook nog uitvoeren zit toch een verschil. Want er zijn een heleboel mensen die ik nog wilde zien, dingen die ik nog moest regelen. Vier maanden weg is toch een aardig lange tijd. Uiteindelijk waren mijn twee dagen voor vertrek vrij gepland, dat was ook wel nodig! En misschien hebben mijn ouders dan best ergens gelijk, toch ben ik blij dat ik de meeste van mijn vrienden nog even uitgebreid gesproken heb. Daar heb ik het best voor over dat ik dan wat minder uitgeslapen ben. In Canada heb ik vast alle tijd om weer bij te komen…