Cookies accepteren

Wij zijn wettelijk verplicht om je toestemming te vragen voor het gebruik van cookies en je hier over te informeren.

Zonder cookies kunnen niet alle onderdelen van onze website functioneren. Daarom is het helaas niet mogelijk om onze website te bezoeken als je geen cookies accepteert.

Cookies accepteren

Wat zijn cookies?

Cookies zijn kleine bestandjes die informatie over sitebezoek bevatten. Deze bestandjes worden op je computer geplaatst en zijn veilig. Ze kunnen nooit worden gebruikt om privégegevens van je computer uit te lezen of om wachtwoorden te onderscheppen. Cookies zijn ook niet in staat om een computer te infecteren met een virus. Bijna elke website gebruikt deze kleine bestandjes.

Lees meer

Wij gebruiken cookies voor:

Klik hier voor meer informatie over cookies.

(on-)uitgesproken verwachtingen

Onlangs werd ik uitgenodigd voor een spreekbeurt in het land waarbij zowel de tieners als ook hun ouders aanwezig zouden zijn. Vorig jaar had ik dat ook gedaan en dat was klaarblijkelijk goed bevallen. Dat was misschien wel zo omdat Christa mee gegaan was en het deel voor de tieners had verzorgd, terwijl ik met de ouders in gesprek ging. En het was inderdaad een leuke avond geweest! In eerste instantie moest ik ze teleurstellen, want Christa zit in Canada en kon dus niet meekomen. Ze waren heel aardig en ik mocht dan ook wel alleen komen. Gelukkig kon een goede vriendin en (inmiddels) Generatio-collega mee en werd het ook voor de tieners weer een leuke avond. Zeker in het werk van Generatio vinden we het belangrijk om de generaties met elkaar te verbinden en dat doen we dan niet alleen door ouders en tieners samen te laten komen op zo’n avond maar door ook de sprekers van zo’n avond van verschillende generaties te laten zijn.

Maar als ik daaraan terug denk, dan realiseer ik me dat ik het ook normaal vond dat Christa die avond kon verzorgen en dat ik er het volste vertrouwen in had dat ze er een goede avond van zou maken. Is dat echter wel zo gewoon? Mag ik het wel van mijn kinderen verwachten dat ze met hetzelfde gemak de dingen doen die ik doe? Is het niet zo dat wij als ouders vaak onuitgesproken, hoge, of onrealistische verwachtingen hebben van onze kinderen? En wat gebeurt er dan als ze het niet kunnen waarmaken? Ik heb bij mezelf in ieder geval ontdekt dat ik soms ook te weinig uitspreek dat ik denk dat ze het kunnen, maar ze dan ook de ruimte geef om te mogen falen. Soms gaat het namelijk niet, of niet zo goed…. En dan?

Onze kinderen zijn van jongs af aan gewend om op een of andere manier in een glazen huisje te zitten. Op de foto voor folders van Chris, De Hoop, met gezinsbelevenissen van Family Builders in Opwekking en zo nog wat dingen. We vroegen het wel altijd, maar gingen er vanuit dat ze het toch wel deden. Vanzelfsprekend eigenlijk. Inmiddels zijn ze ouder en geven ze natuurlijk heel duidelijk aan wat ze ervan vinden. En zowel kleding als haar en make up moeten altijd in orde zijn voor er überhaupt een foto gemaakt mag worden…. En eigenlijk is dat logisch toch?

De bijbel zegt niet zo veel over onuitgesproken, onrealistische verwachtingen. Ouders hebben natuurlijk wel de verantwoordelijkheid om hun kinderen te helpen hun talenten te ontdekken en te ontwikkelen. Dan moet je dat stimuleren en ze uitdagen om er wat mee te doen, tegelijkertijd moet je er wel voor waken dat ze niet ontmoedigd raken en in plaats van zelfvertrouwen minderwaardigheid opbouwen omdat de taken die je hen toedenkt te moeilijk voor ze zijn. Een helpende ouder, letterlijk of figuurlijk is dan altijd een steuntje in de rug!

Christa’s reactie…
Ik kan me die avond nog goed herinneren. Het was leuk, en tegelijkertijd enorm lastig om die groep tieners echt aan het praten te krijgen. Mijn vader vroeg een aantal weken van te voren aan mij of ik mee zou willen gaan. Mijn eerste reactie was ‘kan ik dat wel?’ De strekking van zijn antwoord: natuurlijk kon ik dat, ik was immers ook tienerleidster. En dan zeg je ja, althans, ik zeg dan natuurlijk ja. Want het is toch een leuke uitdaging. ‘Chris, wil je de zangleiding op je nemen voor de conferentie Rondom het Kind? ’ Natuurlijk, leuk! En zo zijn er meerdere avonden/dagen geweest waarop ik dan meegevraagd werd. Dit werd altijd gevraagd in de volle overtuiging dat ik het kon, dat ik het goed zou doen.

En die verwachting wil ik dan ook graag waarmaken. Dat ligt denk ik voor een groot deel aan de eisen die ik aan mezelf stel. Het liefst niet falen, alles in één keer perfect doen. Toch denk ik dat dit bij mij voortkomt uit een karaktertrek, en niet zo zeer uit te hoge verwachtingen van mijn ouders. Ik kan me nog herinneren dat mijn eerste keer ooit dat ik zangleiding gaf, natuurlijk niet was zoals ik het nu doe. Voor mijn gevoel was het in ieder geval vreselijk, en natuurlijk wist ik dat ik daarin mocht groeien, maar toch. Mijn ouders hebben mij toen heel duidelijk gemaakt dat ik mocht leren, dat ik het goed had gedaan. Dit is denk ik het verschil tussen te hoge verwachtingen, en hoge verwachtingen. Hun hoge verwachting gaf mij de moed om het te doen, een te hoge verwachting zou ervoor gezorgd hebben dat ik het nooit meer zou durven na de eerste keer, omdat het niet ging zoals ik had gewild.

Voor mij geld in ieder geval dat ouders, die hoge verwachtingen hebben, mij helpen. Mijn eerste reactie op een dergelijke vraag is vaak in de strekking van ‘oeh leuk, maar wel eng’. En dan heb ik net dat steuntje in de rug nodig van een vader en moeder die het volle vertrouwen in mij hebben, om ook echt daadwerkelijk datgene te doen waar ik voor gevraagd wordt. Deze hoge verwachtingen hebben er mede voor gezorgd dat ik mijn talenten kon ontwikkelen.

Overigens valt het met de zaken omtrent het ‘glazen huisje’ wel mee met te hoge verwachtingen hoor. We genoten er altijd van om op de foto te gaan en het is toch leuk als je jezelf dan ergens ziet… totdat je de tienerleeftijd hebt bereikt en foto’s van een aantal jaar terug ziet in een recente folder…!