Cookies accepteren

Wij zijn wettelijk verplicht om je toestemming te vragen voor het gebruik van cookies en je hier over te informeren.

Zonder cookies kunnen niet alle onderdelen van onze website functioneren. Daarom is het helaas niet mogelijk om onze website te bezoeken als je geen cookies accepteert.

Cookies accepteren

Wat zijn cookies?

Cookies zijn kleine bestandjes die informatie over sitebezoek bevatten. Deze bestandjes worden op je computer geplaatst en zijn veilig. Ze kunnen nooit worden gebruikt om privégegevens van je computer uit te lezen of om wachtwoorden te onderscheppen. Cookies zijn ook niet in staat om een computer te infecteren met een virus. Bijna elke website gebruikt deze kleine bestandjes.

Lees meer

Wij gebruiken cookies voor:

Klik hier voor meer informatie over cookies.

Vol verwachting wachten...

Het is alweer heel wat jaartjes geleden dat ik een column schreef over de keer dat ik samen met een van onze meiden op een vliegveld moest wachten op een Belgische collega. De vraag was toen of hij op tijd zou zijn en we onze vervolg vlucht konden halen. We hebben er toen voor gebeden, samen daar op dat vliegveld. En het ging precies allemaal goed, we konden samen verder vliegen. Dat was een goede levensles voor de betreffende dochter toen. Dat is haar lang bij gebleven.

Deze keer kon ik door een reis die ik maakte naar de VS ook een paar dagen bij Christa zijn, die ook nog haar verjaardag vierde in Calgary. Jammer genoeg alleen, maar het was wel een geweldige mogelijkheid. Na het zakelijke deel stapte ik in het vliegtuig naar Calgary, vol verwachting naar het weerzien met onze dochter die inmiddels al twee maanden in Calgary studeerde. Want ik heb natuurlijk eerder al eens geschreven over loslaten maar zo’n kans moet je niet laten lopen! En ongetwijfeld heeft Christa ook vol verwachting uitgekeken naar de dag dat ik kwam en de tijd die we samen konden gaan doorbrengen. In ieder geval gingen haar appjes en mailtjes daar volop over. Voor iedereen die wel eens gevlogen heeft, is het bekend. Je landt, en na de paspoortcontrole ga je door de douane en dan vlieg je elkaar in de armen! Dat hadden Christa en ik zo ook wel bedacht. Vol verwachting om elkaar te zien. Alleen….geen Christa toen ik door de deuren kwam. Dan ben je verbaasd en ook een beetje teleurgesteld. Gelukkig was ze er wel en zat ze alleen te wachten bij het bord waar de aankomsten werden aangegeven en stond mijn vlucht er nog niet bij. Toen we elkaar dan wel zagen hebben we het natuurlijk even ingehaald! We hebben haar verjaardag gevierd en ook veel gepraat over wat en hoe als ze weer terug is. Ook daarin kwam steeds het woord verwachting terug.  Verwachtingen die er over en weer bestaan over hoe het zal zijn als ze terug is in Nederland. De verwachting om samen gezellig Kerst te kunnen vieren, want ze hoopt de dag voor Kerst weer te landen. De verwachting om vrienden weer te zien, om nieuwe dingen te ondernemen. En als je daar dan over nadenkt en je realiseert met hoeveel verwachtingen we leven als mensen, zeker in een periode naar Kerst toe, dan krijgt ‘verwachting’ toch een andere context. Dat is ook zo als vrouwen in verwachting zijn, tenminste bij ons was dat zo!

Hoe zit dat in ons leven als christen? Leven we met verwachting naar Kerst? En welke verwachting dan? Of bijvoorbeeld de wederkomst van de Heer?

Voor mij hebben die paar dagen met Christa me opnieuw duidelijk gemaakt wat dat woord ‘verwachting’ betekent en hoeveel waarde het kan en mag hebben!

Christa’s reactie…
Oh, wat een frustratie was dat! Kijk je vol verwachting uit naar de komst van je vader, vertrek je dus twee uur van te voren van de universiteit, zodat je zeker weet dat je op tijd komt. Ben je een half uur voor verwachte aankomsttijd op het vliegveld, denk je nog even te kunnen gaan zitten, aangezien het vliegtuig toch nog niet geland is. Het vliegtuig lijkt vertraging te hebben, het landt maar niet… Maar je wacht geduldig en vol verwachting af totdat het verwachte bericht op het scherm verschijnt. Opeens krijg je een sms’je: waar ben je? Kijk je op, staat er iemand je lachend aan te kijken op een afstandje… Blijkt het scherm met de ‘arrivals’ niet te kloppen. Stom, stom! Ik heb erover nagedacht om het vliegveld aan te suen (aanklagen, red.) wegens geleden emotionele schade, maar ach, dat is niet zo Nederlands hè.

Maar ja, het belangrijkste was dat hij er was.  En inderdaad, wat heb ik er naar uitgekeken dat hij kwam. Heerlijk om weer iemand van thuis te zien, ook al heb ik het hier gelukkig ook echt naar mijn zin. Je verjaardag vieren in een ander land is even raar, maar ik heb een hele leuke dag gehad. Het feit dat mijn vader hier was heeft daar wel zeker aan bijgedragen! En natuurlijk ook alle lieve kaarten en cadeautjes die hij mee had genomen van familie en vrienden thuis!

Tijdens de tijd die we hier samen hadden, hebben we het inderdaad veel over verwachtingen gehad. Grappig, voordat ik mijn vaders stukje las had ik dat zelf niet eens door. Maar ik houd er erg van om plannen te maken en vind het fijn om dat dan te bespreken met mensen die dichtbij staan, zo ook met mijn vader. En ja, er zijn heel veel leuke dingen om naar uit te kijken als ik weer terug ben!

Het woord verwachting deed me denken aan een zin in een Sinterklaasliedje dat binnenkort weer in veel huizen in Nederland gezongen zal worden: ‘Vol verwachting klopt ons hart’. Voor kinderen klopt het hart absoluut vol verwachting op Sinterklaasavond, althans dat herinner ik me zeker van mezelf. Ook al wisten we dat Sinterklaas niet echt bestond, toch bleef pakjesavond ieder jaar opnieuw iets waar we vol verwachting naar uitkeken.

Als kind lijkt het wel makkelijker om dingen te verwachten. Teleurstellingen aangaande verwachtingen kunnen plaatsvinden als je ouder wordt, waardoor het soms makkelijker wordt om maar niet te veel te verwachten. En misschien wordt daardoor het verwachten van Gods beloftes ook moeilijker? Toch denk ik dat we daar absoluut op mogen gaan staan: God is 100% te vertrouwen en we mogen vol verwachting uitkijken naar de prachtige vervulling van zijn beloftes, zoals het sturen van zijn Zoon!