Cookies accepteren

Wij zijn wettelijk verplicht om je toestemming te vragen voor het gebruik van cookies en je hier over te informeren.

Zonder cookies kunnen niet alle onderdelen van onze website functioneren. Daarom is het helaas niet mogelijk om onze website te bezoeken als je geen cookies accepteert.

Cookies accepteren

Wat zijn cookies?

Cookies zijn kleine bestandjes die informatie over sitebezoek bevatten. Deze bestandjes worden op je computer geplaatst en zijn veilig. Ze kunnen nooit worden gebruikt om privégegevens van je computer uit te lezen of om wachtwoorden te onderscheppen. Cookies zijn ook niet in staat om een computer te infecteren met een virus. Bijna elke website gebruikt deze kleine bestandjes.

Lees meer

Wij gebruiken cookies voor:

Klik hier voor meer informatie over cookies.

Het geestelijk leven van jou en je kinderen

De diepste wens die je als christen-ouders hebt, is dat je kinderen God zullen dienen, zoals jij dat doet. Een beetje in de trant van Paulus als hij zegt: “volg mij na zoals ik Christus navolg”. Wij hebben daar voor gebeden vanaf het moment dat onze meiden geboren waren en dat doen we uiteraard tot op de huidige dag. Net zoals vele ouders dat met ons zullen doen voor hun kinderen, soms een leven lang. En grootouders ook voor hun kleinkinderen. Een garantie dat je kinderen dan ook daadwerkelijk die weg zullen gaan, is er niet. Het blijft uiteindelijk hun eigen keuze al staan er in de Bijbel gelukkig ook beloften dat God onze gebeden niet nutteloos naast zich neerlegt en dat we mogen vertrouwen dat onze kinderen terugkeren bij Hem als ze ouder worden. Maar het is niet altijd simpel om dat vertrouwen vast te houden! Bij tijd en wijle heb je dan een bemoediging nodig om te weten dat God ze niet loslaat. Dat is een beetje de kant van ons als ouders.

Ik heb ontdekt dat er ook een andere kant is, als je kinderen ouder worden, namelijk dat ze zich ook gaan bemoeien met jouw geestelijk leven! En dat is ook niet altijd gemakkelijk. Zo heeft Christa zich onlangs nadrukkelijk uitgelaten over ons geestelijk leven. Niet in de zin dat ze zich zorgen maakte over dat we God zouden loslaten, maar veel meer vanuit een stuk betrokkenheid hoe we in ons drukke leven zelf nog voldoende geestelijke voeding ontvangen om te blijven groeien en fris te blijven. En daar had ze wel een punt! Mijn eerste neiging is dan altijd om het weg te wuiven: "Het gaat prima, we leven met God, Hij zorgt voor ons en het is nu wel even aanpoten maar God zegent ook wat we mogen uitdelen" en nog meer van die argumenten. Maar ik heb inmiddels geleerd om niet alleen de opmerkingen van mijn vrouw serieus te nemen, maar ook die van mijn kinderen. Of die nou gaan over ons huwelijk of over mijn (ons) geestelijk leven. Dus ik ben gaan nadenken en we zijn er ook samen over in gesprek gegaan. Dat deden we al, maar Christa’s opmerking heeft de boel opnieuw op scherp gezet.

De Bijbel geeft niet zoveel weer over hoe je met dit soort dingen moet omgaan, maar voor mijzelf schaar ik dit wel onder “eer uw vader en uw moeder”. Als je kinderen je met respect en goede bedoelingen (scherp!) bevragen, dan doen ze dat omdat ze van je houden en willen dat het goed met je gaat. Dan ben je dom als je niet op z’n minst bereid bent om jezelf te onderzoeken om te zien of hun woorden op waarheid berusten. En ik denk dat als we eerlijk zijn, we zullen moeten erkennen dat ze vaak terecht hun opmerkingen plaatsen. Dan moeten we ook zo wijs zijn om ze te laten zien dat we er iets mee doen!

Christa's reactie...
Het geestelijk leven van je ouders is altijd een voorbeeld. Of het een goed of slecht voorbeeld is wil helaas wel eens verschillen, maar het beeld dat je ouders je meegeven helpt te groeien (of niet) in je eigen relatie met God. Althans, dat is wat ik ervaren heb. Ouders die samen bidden, gesprekken over geestelijke lessen die zij geleerd hebben, een vader die ons iedere ochtend bij het ontbijt zegent... Maar ook dingen als mijn moeder die iedere ochtend trouw op de bank haar stille tijd hield. Dat is misschien nog wel één van de dingen die ik me het meest kan herinneren van vroeger als het gaat om dit onderwerp. Als je dan een keer ziek thuis was, dat er heerlijk een bedje op de bank gemaakt werd. En dan, als mijn zusjes allemaal naar school waren, dan nam mijn moeder de tijd om naar God te gaan. Wat een voorbeeld is ze daarin geweest voor mij! Een vast tijdstip, trouw eraan vasthouden om dan de tijd voor God te nemen... ik heb daar nog steeds zoveel respect voor. En misschien is dat alleen nog maar meer geworden nu ik zelf meer en meer erachter kom hoe makkelijk zoiets als stille tijd erbij inschiet in een druk leven, als je er niet heel bewust de keuze voor maakt om er tijd aan te besteden.

Als je ouder wordt, verantwoordelijk voor je eigen geestelijk leven, ga je steeds meer inzien waarom sommige dingen gedaan worden. Het zegenen ’s ochtends hoorde er gewoon bij, maar nu snap ik de achtergrond ervan. De gesprekken die je hebt met je ouders over geestelijke zaken krijgen veel meer weg van een discussie, omdat je zelf ook meningen aan het vormen bent. Hoewel ik er eerlijkheidshalve bij moet zeggen dat vaak de meningen van mijn ouders toch wel erg goed onderbouwd zijn. Maar toch, soms zie ik bepaalde dingen waarvan ik me afvraag of die niet zouden moeten veranderen. Het is grappig om te lezen dat opmerkingen die ik dan plaats toch wel hun uitwerking hebben. Als dochter is het fijn om te merken dat je ouders je serieus nemen, ook op het gebied van ‘geestelijke volwassenheid’. En zo verandert de relatie tussen ouders en kinderen stukje bij beetje. Van kinderen die alleen maar leren van ouders, tot een relatie waarin er meer van beide kanten dingen gezien worden. Hoe gaaf is het als je uiteindelijk elkaar mag (blijven) aansporen om God te blijven zoeken en te blijven groeien in geestelijk opzicht!