Cookies accepteren

Wij zijn wettelijk verplicht om je toestemming te vragen voor het gebruik van cookies en je hier over te informeren.

Zonder cookies kunnen niet alle onderdelen van onze website functioneren. Daarom is het helaas niet mogelijk om onze website te bezoeken als je geen cookies accepteert.

Cookies accepteren

Wat zijn cookies?

Cookies zijn kleine bestandjes die informatie over sitebezoek bevatten. Deze bestandjes worden op je computer geplaatst en zijn veilig. Ze kunnen nooit worden gebruikt om privégegevens van je computer uit te lezen of om wachtwoorden te onderscheppen. Cookies zijn ook niet in staat om een computer te infecteren met een virus. Bijna elke website gebruikt deze kleine bestandjes.

Lees meer

Wij gebruiken cookies voor:

Klik hier voor meer informatie over cookies.

Communicatie

Naarmate je kinderen ouder worden, verandert ook de wijze van communiceren met elkaar. Als ze klein zijn ben je veel meer de ouder die vertelt, aangeeft en stuurt. Als ze ouder worden wordt het langzamerhand coaching, een beetje bijsturen en ze zelf laten nadenken over hoe ze communiceren. Ik heb daar als vader heel vaak aandacht aan besteed omdat ik communicatie als iets heel belangrijks zie om op een gezonde manier met elkaar als gezin te kunnen leven. En ook omdat het de sleutel is van ons leven met God: communicatie met Hem leren we ook door met elkaar te communiceren op een gezonde manier.

Communicatie is zeker niet altijd gemakkelijk en wordt voortdurend bedreigd door allerlei externe omstandigheden. Niet in het minst door de alom aanwezige smartphones. Mijn vrouw heeft onlangs ingesteld dat er bij het gezamenlijk eten of koffiedrinken geen smartphones aanwezig mogen zijn, juist omdat iedereen dan met zijn schermpje bezig is en niet gericht is op elkaar. Dat begrijpen we allemaal, maar het is een hardnekkig verschijnsel dat moeilijk blijkt uit te bannen. En eerlijk gezegd heb ik er zelf ook moeite mee. Raar is dat eigenlijk: we zouden toch dankbaar moeten zijn om elkaar gewoon te kunnen spreken en dat zou toch meer waard moeten zijn dan al die berichtjes die maar binnen blijven komen op die smartdingen? En als we eerlijk zijn, hoe beïnvloeden dan die smartphones zelfs onze communicatie met God?

Iets anders dat ik onlangs ontdekte en dat alles met communicatie heeft te maken, is het volgende. Drie van onze meiden hebben inmiddels verkering. Logisch dat ze helemaal opgaan in hun vriendjes als ze bij elkaar zijn. Maar wat me opviel was dat het regelmatig voorkomt dat als we gezellig bij elkaar zitten, ieder stelletje toch zijn eigen communicatie voert en dat de rest van het gesprek volkomen langs hen heen gaat. Dan heeft het ook geen zin om de aanwezigheid van smartphones ter discussie te stellen, toch? Natuurlijk begrijp ik wel dat ze elkaar veel te vertellen hebben, en dat ze elkaar heel leuk vinden enz., maar is dat dan een reden om op de spaarzame momenten dat je als gezin allemaal bij elkaar bent alsnog je eigen gesprek te voeren? Of ben ik nu de gefrustreerde vader die moeite heeft met de ontwikkelingen die in zijn gezin plaatsvinden? Eerlijk gezegd geloof ik dat niet. Ik geniet ervan als de hele club bij elkaar is, maar ik zoek naar de manier waarop ik de communicatie met elkaar kan bevorderen zodat iedereen daarin aan bod komt en zijn verhaal kan doen. Dan leren we ook het meest van elkaar en ontstaat er begrip en meeleven met ieders situatie. Eigenlijk is het dan een gemeente in het klein en geldt wat Paulus schrijft in 1 Kor.12: “Als een lid lijdt lijden alle leden mede, als een lid eer ontvangt delen alle leden in de vreugde.” En dat is het verlangen van mijn vrouw en mij!

Christa's reactie...
Voordat ik de column binnen kreeg had ik al een flauw vermoeden waar het deze keer over zou gaan. Communicatie is sowieso een lastig onderwerp in een gezin met vijf vrouwen en één man. De communicatie van mannen en vrouwen is natuurlijk al anders en als je dan vijf vrouwen bij elkaar hebt zitten die ook nog eens veel van praten houden, dan begrijp je wel dat het af en toe aardig zwaar is voor mijn vader. 

Maar ook mijn moeder heeft af en toe nogal moeite met onze communicatie, of het gebrek daaraan, door alle ‘apparaten’ in huis. Er zijn inderdaad momenten geweest dat we met zijn allen naar ons eigen schermpje aan het turen waren tijdens het koffiedrinken. Vaak worden dingen die we bijvoorbeeld op Facebook zien staan dan wel gedeeld, maar erg gezellige gesprekken krijg je er niet door. Eerst probeerde mijn moeder het ‘subtiel’ aan te geven. Zij heeft geen smartphone, dus als we dan weer allemaal met onze telefoon bezig waren stond ze demonstratief op om achter de laptop te gaan zitten. Dat werkte altijd wel voor dat moment, maar het bleek toch een hardnekkig verschijnsel. En dus is die regel ‘geen telefoons tijdens gezamenlijke momenten’ ingesteld. En dat werkt goed joh! Nou ja, iets beter dan… Eigenlijk zijn wij als dochters niet eens zoveel erger dan onze vader, die er toch best wel een gewoonte van heeft gemaakt om even zijn telefoon erbij te pakken. Natuurlijk moet hij vaak bereikbaar zijn, maar toch. We moeten nog maar iets strakker vasthouden aan die regel.

Als het gaat om communicatie met God, denk ik dat ook dat simpelweg met beslissingen te maken heeft. Als ik tijd voor God apart heb gezet, dan heb ik geleerd om er voor te zorgen dat mijn telefoon en laptop op stil staan, zodat ik daar niet door gestoord en afgeleid kan worden. Want dat is iets wat erg makkelijk gebeurt.

Het volgende onderwerp dat mijn vader aan heeft gesneden is natuurlijk absolute onzin! Nou ja, misschien ook niet ;). Het was me toevallig zelf ook al opgevallen dat we daar een beetje op moeten letten. Het gesprek hoeft niet altijd helemaal centraal te zijn vind ik, vooral als we met zijn allen zijn, negen in totaal. Dan is het niet gek dat er af en toe korte gesprekken tussen een paar personen zijn. Maar niet meekrijgen wat er verder gebeurt en alleen maar samen in gesprek zijn is inderdaad ook niet echt een goede manier van communicatie en dan mis je wel degelijk dingen. Hoewel, ik als vrouw kan prima twee gesprekken tegelijk volgen en op beide reageren, tot verbazing van mijn vriend. Maar pap, een beetje gelijk heeft u wel. Dus ik laat dit ook wel even aan mijn zusjes lezen en we zullen erop letten!