Cookies accepteren

Wij zijn wettelijk verplicht om je toestemming te vragen voor het gebruik van cookies en je hier over te informeren.

Zonder cookies kunnen niet alle onderdelen van onze website functioneren. Daarom is het helaas niet mogelijk om onze website te bezoeken als je geen cookies accepteert.

Cookies accepteren

Wat zijn cookies?

Cookies zijn kleine bestandjes die informatie over sitebezoek bevatten. Deze bestandjes worden op je computer geplaatst en zijn veilig. Ze kunnen nooit worden gebruikt om privégegevens van je computer uit te lezen of om wachtwoorden te onderscheppen. Cookies zijn ook niet in staat om een computer te infecteren met een virus. Bijna elke website gebruikt deze kleine bestandjes.

Lees meer

Wij gebruiken cookies voor:

Klik hier voor meer informatie over cookies.

Generaties verbonden

“Hallo oldie!” is een uitspraak die ik regelmatig van één van mijn kinderen hoor als ik thuis kom. Uiteraard reageer ik daar dan op met een kwinkslag of een zogenaamd boze reactie, omdat ik weet dat ze het niet verkeerd bedoelt. Uiteraard zit er ook wel een kern van waarheid in, immers, je bent een generatie ouder en beleeft een heleboel dingen ook anders. Graag wil ik mezelf voorhouden dat ik up to date blijf en veel ontwikkelingen ook probeer bij te houden. Toch overkomt het ook mij regelmatig dat ik meen een bepaalde uitspraak te kunnen doen die ik van hen gehoord heb en een hoongelach mijn deel is. “Dat is zo 2011, pap!”. Au, weer er naast. Waarom doe ik dat dan ook? Is zoiets nou echt nodig om verbonden te blijven met de ontwikkelingen die mijn kinderen doormaken? En hoe zit het eigenlijk andersom? Proberen jongeren uit de volgende generatie wel om zich te verdiepen in hoe de oudere generatie met dingen omgaat? Proberen ze wel eens hun taal te spreken? Luisteren ze wel eens naar hun muziek? In ieder geval vinden mijn kinderen meestal dat de muziek waar ik naar luister wel een beetje achterhaald is. In die zin leven we soms echt in verschillende werelden.

Als we het daar dus van moeten hebben, blijkt dat de generaties in de meeste gevallen weinig gemeen hebben. Dan zit er echt een generatiekloof tussen jong en oud. De grote vraag is dus hoe je die kloof dan wel overbrugt? Wat is het geheim van generaties die wel met elkaar verbonden blijven? Christa moet haar gedachten er natuurlijk ook maar over geven, maar ik denk dat het in andere zaken zit dan in die verschillende leefwerelden.

Onlangs bezocht ik Christa in Canada zoals u in de vorige HaDiPa hebt kunnen lezen. Dat was ook een ontmoeting van twee werelden. Haar wereld, van de student die een nieuw deel van de wereld ontdekt, nieuwe vrienden maakt en in het Engels studeert, en mijn wereld: een vader die zijn dochter opzoekt en zelf al veel heeft meegemaakt. En waar ontmoetten we elkaar? In de belangstelling voor elkaars wereld! Ik wilde me verplaatsen in haar wereld (letterlijk in dit geval) en zij wilde natuurlijk van alles weten over thuis en ook hoe ik dingen zou doen en gedaan had toen ik haar wereld had. Daar zit denk ik het geheim: interesse tonen in elkaar ook al snap je er misschien niets van waarom je kind, of je ouder, iets doet of op een bepaalde manier beleeft. Dat lijkt tegelijkertijd zo simpel, maar dat is het niet. Veel van de problemen die ik zie tussen ouders en kinderen hebben te maken met het feit dat ze zich niet alleen niet kunnen verplaatsen in elkaars wereld, maar het ook niet proberen! En dat is toch wel het minste dat je kunt doen. Dus al snap ik er soms niets van, en gebruiken ze woorden of uitdrukkingen die me niets zeggen: ik wil me verdiepen in wat zij bedoelen en belangrijk vinden. 

Christa's reactie...
Het geheim van generaties die met elkaar verbonden blijven. Dat is in ieder geval niet het gebruik van dezelfde taal! Ik heb vaak genoeg tieners en leerlingen gehoord die het maar belachelijk vonden als volwassenen met hen wilden communiceren op hun manier. "Denkt ie dat ie populair is ofzo?’". Bepaalde woorden horen gewoon niet bij bepaalde generaties, dat verschil is zelfs al merkbaar tussen tieners en mijzelf. Natuurlijk is er, zoals zo vaak, ook hier sprake van een gulden middenweg. Praten met tieners is toch anders dan praten met volwassenen, maar ik zorg er altijd voor dat ik niet alle ‘tienerwoorden’ overneem. Wat ik wel probeer, is om alle uitdrukkingen die zij gebruiken te begrijpen. Dat ik er vervolgens op antwoord in mijn eigen woorden, is precies wat tieners verwachten.

Maar wat is het geheim van het overbruggen van de generatiekloof dan wel? De volledige oplossing heb ik helaas niet, maar ik denk dat het inderdaad te maken heeft met het hebben van interesse in de ander. Als ik met mijn tieners communiceer, dan gebruik ik taal die mij eigen is maar ik verplaats me wel in hun leefwereld. Dat is iets wat, in tegenstelling tot te populair woordgebruik, absoluut wel gewaardeerd wordt! Dingen die zij interessant vinden, probeer ik te volgen en te begrijpen. Ik weet echt niet altijd de laatste trends. Als er weer eens een nieuwe band populair is bijvoorbeeld moet ik dat altijd van hen horen, maar vervolgens probeer ik me er wel in te verdiepen. Het voordeel hiervan is dat je hun leefwereld beter gaat begrijpen en daardoor zowel de positieve als misschien minder positieve kanten van bepaalde dingen gaat zien. 

Als het gaat om het verschil in leefwereld tussen ouders en kinderen, dan moet dezelfde sleutel gebruikt worden denk ik. Toen mijn vader hier was in Canada, hebben we inderdaad een heleboel gepraat over zowel de dingen die ik meemaakte, als over de dingen die thuis gebeurden. Daar heb ik eigenlijk niet eens over nagedacht, ik vond het heel normaal dat die wederzijdse interesse er was. En toch maakte dat inderdaad dat de generatiekloof die er toch ook tussen ons is, niet echt meer een kloof te noemen viel. Ook al hebben we heus wel momenten dat we elkaar totaal niet begrijpen en de kloof wel even duidelijk is, dit zijn en blijven korte momenten, waarin we wel proberen om elkaars standpunt te begrijpen. En dat beïnvloedt de breedte en diepte van die kloof enorm! Oh en pap, dat moet ik toch echt nog even kwijt, de uitdrukking ‘ dat is zo 2011’, wordt zó niet meer gebruikt in 2012...