Cookies accepteren

Wij zijn wettelijk verplicht om je toestemming te vragen voor het gebruik van cookies en je hier over te informeren.

Zonder cookies kunnen niet alle onderdelen van onze website functioneren. Daarom is het helaas niet mogelijk om onze website te bezoeken als je geen cookies accepteert.

Cookies accepteren

Wat zijn cookies?

Cookies zijn kleine bestandjes die informatie over sitebezoek bevatten. Deze bestandjes worden op je computer geplaatst en zijn veilig. Ze kunnen nooit worden gebruikt om privégegevens van je computer uit te lezen of om wachtwoorden te onderscheppen. Cookies zijn ook niet in staat om een computer te infecteren met een virus. Bijna elke website gebruikt deze kleine bestandjes.

Lees meer

Wij gebruiken cookies voor:

Klik hier voor meer informatie over cookies.

Bemoei je er (niet) mee!

De meesten die deze titel lezen zullen denken aan een situatie waarbij het ene kind meent zich te moeten bemoeien met een opvoedingssituatie rondom één van de andere kinderen. Maar deze keer heb ik de titel gekozen vanwege een heel ander moment. Het is nog niet eens zo heel lang geleden dat ik het voor het eerst ontdekte bij mezelf: onze kinderen bemoeien zich met ons huwelijk! En vind ik dat eigenlijk wel oké?

De aanleiding weet ik niet eens meer, maar ik had klaarblijkelijk iets gezegd waarmee ik mijn vrouw op z’n minst niet in de lucht had gestoken. Daarop was de reactie gekomen van een van de meiden: “Denkt u dat mama dat een leuke opmerking vindt, pap?” Zo... die kwam aan! Achteraf bekeken zijn we natuurlijk zelf degenen die ruimte geven aan onze meiden om mee te kijken en om commentaar te geven. En ik ben er ook van overtuigd dat het goed is om dat te doen, maar het is niet altijd gemakkelijk. Vooral niet op de momenten dat je er zelf eens flink naast kleunt. Hoe vaak gebeurt het niet dat onze kinderen wel getuige zijn van onenigheid die we als ouders hebben, maar vrijwel nooit van het feit dat we het weer goed maken?

Toen ik door opmerkingen zoals hierboven me dat realiseerde, ben ik daar werk van gaan maken en als het wel eens fout gaat (dat gebeurt gelukkig niet zo vaak) vraag ik ook aan de meiden vergeving of vertel ik ze op z’n minst dat ik het met hun moeder weer goed heb gemaakt en we weer verder kunnen. En dat is ook wat de meiden natuurlijk willen, daarom maken ze opmerkingen. Ze willen niet anders dan dat het goed gaat tussen hun ouders en bemoeien zich er daarom soms mee. Ik moet dan denken aan dat tekstgedeelte in Hebr. 12 over tuchtigen. Tuchtigen in de grondtekst komt neer op ‘trekken, een weg ten leven verschaffen’. Dat betekent dat een kind ziet hoe je door het leven gaat, want je gaat zelf voorop. De Joden richtten steenhopen op als God iets bijzonders deed op een bepaald moment, zodat kinderen konden vragen wat God daar gedaan had. De vraag aan ons vandaag de dag is, hoeveel van die (geestelijke) steenhopen hebben wij opgericht waaraan onze kinderen kunnen zien dat we met God leven? Durven we ons leven te delen met onze kinderen, en dan niet alleen de mooie dingen, maar ook de momenten dat het even niet goed gaat. Want zijn dat niet de momenten waarin zij zich herkennen? Zij zitten niet te wachten op geestelijke krachtpatsers, maar op eerlijke en open ouders die hun fouten durven toegeven!

Christa's reactie...
Tjonge, wij bemoeien ons dus met het huwelijk van mijn ouders… Nou ja, als ik het zo lees en erover nadenk, heeft mijn vader daar eigenlijk best wel gelijk in. Vooral in de periode dat we kleiner waren en ik veel klasgenootjes had waarvan de ouders gingen scheiden, ging ik steeds meer letten op hoe mijn ouders dan met elkaar omgingen. Want het zou toch niet gebeuren dat dat bij mijn ouders ook zo zou gaan?

Gelukkig niet. Ik was altijd wel meteen weer gerustgesteld als ik zag hoe mijn ouders dingen oppakten. Maar toch, als ze flink moe zijn, het veel te druk hebben gehad, dan wil er soms wel op een minder aardige manier gecommuniceerd worden. Echt ruzie is er gelukkig nooit, maar daardoor vallen strubbelingen juist extra op. En tja, als je dan vier dochters in huis hebt, die allemaal hun mening wel hebben en ook hebben geleerd dat je die (op een respectvolle manier) mag uiten... Dan wil er inderdaad nog wel eens een opmerking uitfloepen. Daarbij heeft mijn vader dan soms pech dat hij vier dochters heeft, die alle vier dus ook vrouwelijk denken en moeders reactie goed begrijpen. Gelukkig heeft hij dan een vrouw die het nogal eens voor hem opneemt.  

En inderdaad, het laten zien dat het weer goed is, waar mijn vader het over had, is zo ontzettend belangrijk! Het gaf mij als klein kind een veilig gevoel als ik mijn ouders lief zag doen tegen elkaar, ook, of misschien zelfs juist, nadat er iets mis was gegaan. Natuurlijk begreep ik toen nog niet hoe het weer goed was, maar de duidelijkheid dat het goed was was genoeg. En nog steeds is het belangrijk voor me om te zien hoe zij met elkaar omgaan. Het feit dat het altijd weer duidelijk goed gemaakt wordt, maakt dat wij als dochters een bepaald voorbeeld mee krijgen. We durven deze opmerkingen naar onze ouders te maken doordat zij ons geleerd hebben hoe belangrijk dingen als ‘goedmaken’ in een relatie zijn. Om dat dan ook in de praktijk te zien gebeuren, maakt duidelijk dat ze niet alleen dingen zeggen, maar het ook daadwerkelijk doen. En dat te zien heeft toch meer impact dan het alleen maar te horen.

Overigens gebeurt dit ‘bemoeien met’ ook wel eens op andere vlakken. Zo willen wij nogal eens aangeven aan onze ouders dat het weer tijd wordt voor een weekendje samen weg, samen uit eten of iets dergelijks. "Wij passen wel op de hond!" En daar luisteren ze natuurlijk maar al te graag naar!