Cookies accepteren

Wij zijn wettelijk verplicht om je toestemming te vragen voor het gebruik van cookies en je hier over te informeren.

Zonder cookies kunnen niet alle onderdelen van onze website functioneren. Daarom is het helaas niet mogelijk om onze website te bezoeken als je geen cookies accepteert.

Cookies accepteren

Wat zijn cookies?

Cookies zijn kleine bestandjes die informatie over sitebezoek bevatten. Deze bestandjes worden op je computer geplaatst en zijn veilig. Ze kunnen nooit worden gebruikt om privégegevens van je computer uit te lezen of om wachtwoorden te onderscheppen. Cookies zijn ook niet in staat om een computer te infecteren met een virus. Bijna elke website gebruikt deze kleine bestandjes.

Lees meer

Wij gebruiken cookies voor:

Klik hier voor meer informatie over cookies.

Hotel Hondsmerk

Het was een pittige discussie vorige week! Niet vervelend, maar wel even op het scherpst van de snede. En ik heb er nog lang over nagedacht… 

Ik gooide in de groep dat ik er over nadacht om de nieuwe column de titel mee te geven zoals die hierboven staat: Hotel Hondsmerk. Dat leverde een stroom aan reacties op! Later op de avond heb ik daar met Christa nog eens stevig over doorgepraat. Eerst dacht ik om het aan de hand van de discussie maar niet te doen, maar later dacht ik: " Ik vraag andere ouders eens om te reageren op onze gedachten, dus ik kies er wel voor.”

Ouders van studerende kinderen kennen het wel. Je zoon of dochter komt thuis, dropt zijn of haar vuile was, plundert de koelkast en ploft op de bank in afwachting van de koffie of het eten. Christa zal nou wel aangeven dat ik overdrijf en dat het bij ons nooit zo gaat, maar de strekking blijft hetzelfde: zware week gehad en nu voor de leuke dingen naar huis. Op zich helemaal niet erg en best begrijpelijk, daar gaat het niet om. Nee, de discussie ging er over dat onze meiden altijd veel meer hebben moeten doen in huis dan hun vrienden en vriendinnen. Dat wij als ouders vonden dat ze vanaf het moment dat ze zakgeld kregen daar best wat tegenover mochten stellen en dat leidde er op een gegeven moment toe dat we vier taken hadden die ze afwisselend mochten doen: tafel dekken, tafel afruimen, afwasmachine uitruimen en wc poetsen. Vooral de laatste vonden ze belachelijk. Eigenlijk nog steeds terwijl wij vinden dat met zoveel mensen in huis de wc’s voor de hygiëne elke dag even gedaan moeten worden. Er is er altijd wel eentje ongesteld met zoveel meiden in huis. O ja, de hond mogen ze ook geregeld uitlaten. Dat leidt ook regelmatig tot leuke discussies bij de dames in de trant van “Ik heb hem vorige week al een keer uitgelaten.” Overigens, mijn vrouw en ik laten hem meestal drie keer per dag uit (mocht u eens het idee krijgen dat wij niets doen).

Nu vinden we dus dat ze zelf best eens hun strijk kunnen doen of eens een was kunnen ophangen, ook al zijn ze - zoals Christa - alleen in het weekend thuis. En, eerlijk is eerlijk, dat doen ze ook. Vaak ook zonder mopperen, maar we moeten het wel vragen want uit zichzelf gebeurt het niet zo snel. Dat is ook niet erg. De dames gaven ook heel nadrukkelijk aan dat ze het niet erg vinden om wat te doen, maar het is in verhouding tot wat vriendinnen moeten doen echt veel meer en in andere gezinnen is het dus veel meer een hotel dan bij ons. Als ik hen moet geloven.

Ik ben er niet zo van overtuigd. Zou u me eens een mailtje willen sturen over hoe dat bij u gaat? Dat mag naar rob@generatio.nu. Misschien zit ik er helemaal naast en dan ben ik best bereid om mijn mening bij te stellen en de dames gelijk te geven…

Christa's reactie...
Het was inderdaad een pittig gesprek dat plaatsvond die avond. Ik was het eens een keer echt niet eens met mijn ouders. De discussie begon met het feit dat wij als dochters zo weinig in het huishouden zouden doen. Natuurlijk vind ik het geen probleem om te helpen in huis en dingen te doen als ik er ben, maar het feit dat er nogal vaak wordt aangegeven hoe jammer het is dat wij zo weinig doen, vind ik lastig. Dus daar hebben we die avond lang over doorgepraat.

Vanaf jonge leeftijd moesten wij leren om taken als de vaatwasser, tafel dekken en afruimen, en ook de wc’ s te doen. Vooral die wc’s, dat werd een hot item toen ik eenmaal naar de middelbare school ging. Dan ging het op school over taken die je in huis moest doen en dan vertelde ik altijd dat we vier weektaken hadden die wisselden tussen mij en mijn zusjes. Natuurlijk wilden ze weten welke, dus ook het schoonmaken van de wc’s kwam dan langs. Het commentaar was niet van de lucht dan: "Iehw, dat meen je niet! Dat is echt smerig!" etc. Natuurlijk denk ik daar nu anders over, maar op die tienerleeftijd was dat altijd wel even slikken. Ik maakte er maar van: "Oh, maar dat is de leukste taak in huis hoor, want hij kost het minste tijd’".

Nu ik op kamers zit ben ik er echt blij mee dat mijn ouders mij al deze dingen hebben geleerd, dat ik heb geleerd hoe ik moet schoonmaken en strijken. En als je dan doordeweeks druk bent geweest in Utrecht en daar een huishouden hebt gedraaid (ja, ik houd mijn huis wel schoon, ook al is het dan een studentenwoning ;)), dan is het heerlijk om bij mijn ouders thuis te komen en even te kunnen genieten van de goede zorgen van hen. Betekent dat dan dat ik niks wil doen? Nee, natuurlijk wil ik wel helpen en dat gebeurt dan ook heus wel. Afwassen, de hond uitlaten, koffie zetten, etc. En oh ja, mijn was komt ook mee naar huis, omdat ik nog steeds geen wasmachine in Utrecht heb. Volgend jaar zal ik er één aanschaffen pap.

Overigens ben ik nog steeds van mening dat wij aardig wat doen in het huishouden. Oké, misschien niet altijd zonder dat het gevraagd wordt, maar toch. Als ik kijk naar vriendinnen van vroeger, dan zaten er daar een paar bij die misschien even veel moesten doen als wij, maar een heleboel andere vrienden hoefden minder taken in huis te doen. Misschien lag dat aan het feit dat er überhaupt minder in het huishouden gedaan werd, dat er één keer per week een schoonmaakster was, of om hele andere redenen, maar feit blijft dat ik me dat nog goed kan herinneren. Misschien een verwrongen kinderherinnering? Misschien ook niet… Wil ik graag gelijk krijgen van mijn vader? Ach, misschien wel. Al was het maar om aan te tonen dat mijn standpunt in deze discussie toch echt niet zo raar was.