Cookies accepteren

Wij zijn wettelijk verplicht om je toestemming te vragen voor het gebruik van cookies en je hier over te informeren.

Zonder cookies kunnen niet alle onderdelen van onze website functioneren. Daarom is het helaas niet mogelijk om onze website te bezoeken als je geen cookies accepteert.

Cookies accepteren

Wat zijn cookies?

Cookies zijn kleine bestandjes die informatie over sitebezoek bevatten. Deze bestandjes worden op je computer geplaatst en zijn veilig. Ze kunnen nooit worden gebruikt om privégegevens van je computer uit te lezen of om wachtwoorden te onderscheppen. Cookies zijn ook niet in staat om een computer te infecteren met een virus. Bijna elke website gebruikt deze kleine bestandjes.

Lees meer

Wij gebruiken cookies voor:

Klik hier voor meer informatie over cookies.

Nog meer loslaten

Een paar dagen geleden had ik een lang gesprek met mijn vrouw over het loslaten van onze kinderen. We zeggen dat wel regelmatig tegen elkaar, ik wat vaker tegen haar dan andersom, maar soms heeft dit meer aandacht nodig. Meestal gaat het dan over twee van onze meiden waar mijn vrouw heel veel voor probeert te regelen en te organiseren. Die kunnen dat prima zelf, maar vinden het vaak wel makkelijk als moeders het doet. Dit keer was ik als vader aan de beurt. Wat was er aan de hand?

Het ging om Christa. Ze woont zelfstandig, heeft verkering en is nadrukkelijk bezig om haar eigen leven op te bouwen, haar eigen keuzes te maken en natuurlijk om haar vertrouwelijke dingen met haar vriend te delen. Dat is logisch en gezond en ik moet daar als vader mijn weg in leren gaan. Gelukkig lukt dat meestal wel, omdat ik vertrouwen heb in de keuzes die ze maakt en ze haar leven met God leidt. Maar…

Onlangs vond ik toch dat ze niet wijs bezig was en heb ik dat in een (What’s) appje duidelijk gemaakt. Daarin was ik ook echt duidelijk. Christa heeft ‘een aardje naar haar vaartje’ en gebruikt enorm veel energie om haar leven in te richten zoals ze dat doet.
Hoewel ze heel rustig reageerde, hoorde ik later van haar zussen dat mijn ‘appje’ niet in goede aarde was gevallen. Dat was het moment dat mijn vrouw me aansprak en aangaf dat ik mijn oudste dochter los moest laten, net zoals ik dat met de jongere dochters doe. Ze had daarin gelijk, uiteraard. :)

Waarom is dat dan zo lastig? Is het omdat Christa de oudste is? Omdat we best veel dingen samen hebben gedaan, en ze bijvoorbeeld dezelfde studie volgt? Trek ik haar voor? Nee, dat laatste zeker niet! Ik heb geen lievelingsdochter, laat dat duidelijk zijn. Ze hebben allemaal hun eigen kwaliteiten en ik heb ze allemaal even lief. Met de één trek je soms wat meer op dan met de ander en dat is met Christa zo. Dan is loslaten dus moeilijker, zo blijkt. Natuurlijk mag ik wel mijn zorgen laten blijken en haar vragen om daar over na te denken, maar als ze daar vervolgens haar eigen weg in gaat, moet ik dat loslaten. En dat is lastig! Vooral als ze niet doet wat ik aangeef. :)

Zo leren mijn vrouw en ik langzamerhand om onze dochters los te laten. Zo kan Christa leren haar eigen boontjes te doppen, waarbij ze natuurlijk altijd terug mag vallen op haar ouders. Dat ze in het weekend dat ze thuis is altijd de “knuffelplek” bij haar moeder opeist, nemen we dan maar voor lief. Daarmee heeft ze in elk geval een extra reden om thuis te blijven komen!


Christa's reactie...

Tsjonge, dat ‘appje’. Die kan ik me nog duidelijk herinneren, ja. Mijn eerste reactie was: “Laat me nou mijn eigen beslissingen maken. Ik weet ondertussen wel wat jullie wel en niet verstandig vinden. Dit kost echt niet teveel energie. Ik heb er over nagedacht en er bewust voor gekozen.” Natuurlijk heb ik dat niet teruggestuurd…

Die avond nog heb ik het er met één van mijn zusjes over gehad, via de What’s App. Zij gaf aan dat mijn vader zich duidelijk druk gemaakt had om mijn rust. Omdat ik al wel door had dat dit berichtje voortkwam uit een soort van bezorgdheid (weliswaar onnodig volgens mij), heb ik mijn best gedaan rustig te reageren.

Toen ik thuis kwam, heb ik het er met mijn moeder over gehad dat ik dit soort berichtjes lastig vond. Toen bleek meteen dat mijn ouders het er al met elkaar over hadden gehad. Superfijn dat mijn moeder dit onderwerp al had aangesneden! Grappig dat elk stukje loslaten blijkbaar weer moeilijk is.

Hoewel ik door heb dat ik minder thuis bespreek, in ieder geval steeds vaker eerst mijn vriend inschakel, had ik niet door dat dit proces van loslaten zo lastig kan zijn voor ouders. Vooral door mijn maanden in Canada verwachtte ik dat mijn ouders al vergevorderd waren in dit proces. (Nou ja, ik sprak ze daar vaker via Skype dan ik hen hier thuis spreek. :) )

Ik kan goed begrijpen dat het voor mijn vader lastig is om opeens niet meer de belangrijkste man in mijn leven te zijn die over alles om advies gevraagd wordt. Wat trouwens niet wil zeggen dat ik zijn advies niet op prijs stel! Nog steeds bespreek ik veel dingen met hem.

Haha, die knuffelplek is inderdaad nog steeds een item als ik thuis kom. Het is gewoon relaxt om af en toe lekker bij mijn moeder te hangen. Fijn dat mijn ouders dat voor lief nemen. Al zijn mijn zusjes er soms wat minder over te spreken… :)