Cookies accepteren

Wij zijn wettelijk verplicht om je toestemming te vragen voor het gebruik van cookies en je hier over te informeren.

Zonder cookies kunnen niet alle onderdelen van onze website functioneren. Daarom is het helaas niet mogelijk om onze website te bezoeken als je geen cookies accepteert.

Cookies accepteren

Wat zijn cookies?

Cookies zijn kleine bestandjes die informatie over sitebezoek bevatten. Deze bestandjes worden op je computer geplaatst en zijn veilig. Ze kunnen nooit worden gebruikt om privégegevens van je computer uit te lezen of om wachtwoorden te onderscheppen. Cookies zijn ook niet in staat om een computer te infecteren met een virus. Bijna elke website gebruikt deze kleine bestandjes.

Lees meer

Wij gebruiken cookies voor:

Klik hier voor meer informatie over cookies.

Stage

We zijn weer een stap verder in onze relatie als vader en dochter. Tenminste dat hoop ik. Sinds een paar maanden loopt Christa stage in de hulpverlening onder mijn supervisie. Ze studeert orthopedagogiek en wilde als afronding van haar bachelor graag een periode stage lopen. Dan is het natuurlijk makkelijk als pa een paar ingangen heeft om iets te regelen. Het wordt helemaal mooi als ze behalve meekijken, daadwerkelijk kan bijdragen aan de groei van de organisatie waar we voor bezig zijn.

Het is wel apart om behalve vader ook stagebegeleider te zijn. Dat is toch weer een andere rol en dat vergt soms ‘even aanpassen’. Zeker in de gesprekskamer met cliënten kun je niet zomaar als vader en dochter opereren :). We vertellen overigens wel aan de cliënten dat Christa mijn dochter is.

Één van mijn uitgangspunten bij een stage in de hulpverlening is dat iedere student en stagiaire zijn of haar eigen stijl moet ontwikkelen. Dat is mooie theorie, die meestal heel goed werkt, maar als het om je eigen vlees en bloed gaat, wordt het toch anders. Want, wil ik niet stiekem toch dat mijn dochter het op dezelfde manier doet als ik? Mag zij ook een eigen stijl ontwikkelen? Het is opnieuw, maar dan anders, je verwachtingen als vader los durven laten in het vertrouwen dat je dochter een goede hulpverlener kan worden.

Dus zijn de gesprekken op de terugweg in de auto, waarin meestal nog een collega meerijdt, altijd boeiend om naar te luisteren. Hoe denken twee jonge mensen, de één net afgestudeerd, de ander nog volop in opleiding, over situaties die ik als ervaren hulpverlener - en de vader van één van hen - op een bepaalde manier zou inschatten? Het gesprek is een boeiende mix over hulpverlening, opleiding en levenswijsheid.

Als extra ervaar ik de geestelijke kant van het verhaal. Het gaat om christelijke hulpverlening. Daarom wil ik dat aspect altijd meegenomen zien in de beoordeling van situaties. Dit leidt vaak tot mooie diepgaande gesprekken die de relatie die je als vader-hulpverlener met je dochter-stagiaire hebt, voorziet van een extra dimensie. Ik kan er van genieten om te zien hoe ze daar zelf haar weg in zoekt zonder dat ik alles voorkook.


Christa's reactie...

Het is vrijdagochtend. Er staan geen gesprekken gepland, dus het is tijd om uitleg te krijgen over andere zaken die er (helaas) bij horen: de administratie en registratie van gesprekken. Ik hang bij over de schouder van mijn vader meekijkend naar het programma dat hiervoor gebruikt wordt. Er komt een vrouw het kantoor binnen lopen. Ik ben nieuw, dus ze kent mij verder nog niet. Een aparte blik komt onze kant op…

Ik bedenk me opeens dat ik me moet voorstellen. ‘Ik ben Christa Hondsmerk, dochter van Rob.’ Ik schud haar hand en dan verandert de verbaasde blik in een oogwenk in een begrijpende blik. Ik vraag me af waarom… Tot ik hoor: ‘Oh, je bent Rob zijn dochter!’ Oeps, ik had er even niet bij nagedacht dat zo’n tafereel best apart over kon komen. Ik ben inderdaad niet zomaar een stagiaire, maar ook ‘dochter van’. Helemaal niet raar dus dat ik half hangend op zijn schouder mee zat te kijken! :)

Zomaar een klein voorval dat je niet mee zult maken als je niet bij je vader stage loopt. Want ja, stage lopen bij je vader… Dat is niet echt standaard als ik de mensen om mij heen moet geloven. ‘Wil je niet eens ergens anders kijken? Is het niet raar om bij je vader stage te lopen? Jullie doen ook echt alles met familie, hè?’ Tja, ik had al wel besloten om mijn masterstage niet bij mijn vader te lopen, omdat ik graag bij andere hulpverleners en in een andere setting ervaring op wil doen. Maar deze stage als opvulling tussen mijn bachelor en master is echt gaaf! Het is leuk en leerzaam om met mijn vader mee te kijken, om te zien hoe hij als hulpverlener dingen aanpakt.

Ook van ‘een andere collega’ waar ik bij mee mag kijken, leer ik veel. Zij heeft weer een heel andere stijl van hulpverlening dan mijn vader. Blijkbaar doet iedereen het anders, en mag ik daar zelf mijn weg in vinden. Van mijn vader krijg ik daar inderdaad de vrijheid in, hoewel ik denk dat ik aardig wat dingen hetzelfde doe. Misschien komt het door mijn karakter wat lichtelijk lijkt op de zijne…? Maar ik ben wel een vrouw, dus helemaal hetzelfde gaat het zeker ook niet worden. :)

Het is tof om de hulpverlening zo ook in de praktijk te leren. Veel beter dan alle suffe boeken met duizenden theorieën erin. Het feit dat mijn stage om christelijke hulpverlening gaat, verbreedt het perspectief dat mijn studie me mee heeft gegeven. Zijn alle therapieën die ik leer wel Bijbels verantwoord? Wat is het mensbeeld erachter? Fijn om dat te kunnen bespreken met mijn vader en andere christelijke hulpverleners, om in dit juiste perspectief de, al dan niet reguliere, hulpverlening in te gaan.

De autogesprekken die we vaak hebben op de heen- en terugweg dragen bij aan mijn kennis, maar zeker ook aan de vader-dochterband. Door de stage wordt deze band toch weer op een speciale manier opgebouwd!