Cookies accepteren

Wij zijn wettelijk verplicht om je toestemming te vragen voor het gebruik van cookies en je hier over te informeren.

Zonder cookies kunnen niet alle onderdelen van onze website functioneren. Daarom is het helaas niet mogelijk om onze website te bezoeken als je geen cookies accepteert.

Cookies accepteren

Wat zijn cookies?

Cookies zijn kleine bestandjes die informatie over sitebezoek bevatten. Deze bestandjes worden op je computer geplaatst en zijn veilig. Ze kunnen nooit worden gebruikt om privégegevens van je computer uit te lezen of om wachtwoorden te onderscheppen. Cookies zijn ook niet in staat om een computer te infecteren met een virus. Bijna elke website gebruikt deze kleine bestandjes.

Lees meer

Wij gebruiken cookies voor:

Klik hier voor meer informatie over cookies.

Ruggengraat

Wij hebben onze kinderen altijd zo opgevoed dat we niet alle moeilijkheden voor hen wegnemen. Ze moeten leren om met lastige situaties om te gaan, tegenslag kunnen verduren en zich realiseren dat ze leven in een wereld waarin ook de boze zijn spel meespeelt en het ons regelmatig lastig maakt. U weet wel, geen kalme reis maar wel een behouden aankomst. Dat is niet altijd even leuk geweest voor de meiden en het heeft ook wel geleid tot stevige mopperpartijen. Het betekent dat je als ouders ook bewust kiest om ze dergelijke dingen letterlijk te laten beleven door hun eigen grenzen tegen te komen en te leren daar dan verstandig mee om te gaan. Daar zijn we al mee begonnen toen de meiden klein waren. Soms grenzen verleggen, soms die grenzen juist respecteren, zodat je op zo’n manier ruggengraat opbouwt. Leren om tegen een stootje te kunnen, om niet gelijk ontmoedigd te raken als het een keer niet lukt. En dan ruggengraat die niet alleen impact heeft in het natuurlijke, maar ook in het geestelijke. Kunnen we als christenen nog overeind blijven staan als het eens even tegenzit? De gemeente heeft immers mensen nodig met ruggengraat!

Christa heeft daar nu ook mee te maken. Veel willen, een eigen huishouden draaien, studie, werk, trouwen en daarnaast nog allerlei activiteiten met studentenvereniging en vriendinnen. Soms komt ze hondsmoe thuis, wil dan niets liever dan even hangen tegen pa en ma (als Tom er tenminste niet is). Dat mag natuurlijk, maar we wijzen dan ook snel op eigen verantwoordelijkheid – je hebt er zelf voor gekozen – en de consequenties van die keuzen. Ook dat is niet altijd leuk, soms zelfs heel vervelend denk ik, maar draagt wel bij tot het worden van een evenwichtige volwassene die door God gebruikt kan worden. Zo willen we haar ook graag “afleveren” als ze straks gaat trouwen. Veel te vaak zie en hoor ik dat er geen consequenties meer worden verbonden aan bepaald gedrag of bepaalde keuzen. Ouders hebben zoveel begrip voor de daden van hun kinderen dat ze alles doen om de consequenties die daar bij horen weg te nemen. Onder het mom van liefde… Dat lijkt in ons land, ook in de gemeente van Christus, wel een soort epidemie. We bouwen daarmee een generatie die wegloopt voor zijn verantwoordelijkheid op het moment dat het moeilijk wordt of anders gaat dan we gedacht hadden. Wij hebben dat als ouders graag anders willen doen. Christa moet in haar reactie maar aangeven of dat een beetje gelukt is...

Christa's reactie... 
Het is buiten koud (nou ja, soort van dan), de kerstvakantie is allang voorbij. Niks geen vakantiesfeer dus, en toch, of misschien wel juist daardoor, moest ik afgelopen week denken aan de zomervakantie. Nu zullen meerderen onder ons dat verlangend doen, maar ik moest terugdenken aan vakanties die we vroeger met onze ouders hadden. Naar Zwitserland, kamperen en de bergen in! Heerlijk! Nou ja, meestal dan.. Want ja, tijdens iedere bergwandeling kwam bijna wel hét moment voor. Het moment waarop ik echt niet meer kon, geen zin meer had, het veel te warm was en te zwaar. En daar stond ik dan midden op die berg. Hoe graag ik ook wilde, de keuze om bij de pakken neer te gaan zitten, had ik niet. Mijn ouders zorgden dan altijd voor een beloning in het vooruitzicht: ‘je krijgt een ijsje in de hut als we boven zijn’. Dat werd meestal warme chocolademelk, omdat het boven op de bergtop toch echt zo koud was dat we geen ijs meer hoefden, maar het idee was er. We zijn dus wat mee omhoog gesleept, al huilend en mopperend af en toe… En toch hebben we er allemaal goede herinneringen aan!

Nu ik terugkijk op dit soort momenten en de column van mijn vader lees, denk ik dat mijn ouders dit soort dingen stiekem ook wel vanuit opvoedkundig oogpunt hebben gedaan. Doorzettingsvermogen leren, niet bij de pakken neer zitten als dingen niet zo voorspoedig gaan als je zou willen. Daar hebben ze het vaak over gehad. Oh, wat was dat af en toe irritant! Soms wil je gewoon niet meer en dan moet je verder. Of heb je een domme keuze gemaakt en moet je vervolgens de consequenties daarvan dragen. Te veel dingen gedaan? Dat is geen excuus om thuis chagrijnig te zijn… Herkenbaar voor veel volwassenen, verantwoordelijkheden genoeg, of je nou wilt of niet. Voor veel tieners (en jongeren) echter een onbekend verschijnsel. Nou ja, mijn tieners herkenden het meestal wel in combinatie met school. Dat is altijd stom, en toch moet je altijd doorzetten.

Ik merk wel dat ervaringen zoals hierboven beschreven, ook daadwerkelijk bij hebben gedragen aan het doorzettingsvermogen dat ik heb. En het is maar wat handig om dat te hebben, je kunt dan zoveel meer aan. Het maakt uiteindelijk mijn leven een stuk leuker en makkelijker, want vaak is het het 100% waard om door te zetten. Zo ook met alle drukte nu, nu het doorzettingsvermogen even hard nodig is.

Overigens is er wel een moment gekomen dat we tieners werden en die bergwandelingen met al het doorzetten echt niks meer vonden. Toen zijn de zomervakanties wel wat aangepast op wat wij leuk vonden. Uitslapen, zwembad, dat soort dingen. De ruggengraat moesten mijn ouders toen maar op een andere manier verder bouwen.