Cookies accepteren

Wij zijn wettelijk verplicht om je toestemming te vragen voor het gebruik van cookies en je hier over te informeren.

Zonder cookies kunnen niet alle onderdelen van onze website functioneren. Daarom is het helaas niet mogelijk om onze website te bezoeken als je geen cookies accepteert.

Cookies accepteren

Wat zijn cookies?

Cookies zijn kleine bestandjes die informatie over sitebezoek bevatten. Deze bestandjes worden op je computer geplaatst en zijn veilig. Ze kunnen nooit worden gebruikt om privégegevens van je computer uit te lezen of om wachtwoorden te onderscheppen. Cookies zijn ook niet in staat om een computer te infecteren met een virus. Bijna elke website gebruikt deze kleine bestandjes.

Lees meer

Wij gebruiken cookies voor:

Klik hier voor meer informatie over cookies.

Afscheid

Afscheid nemen

We hebben het er al vaker over gehad: loslaten. En in het verlengde daarvan ligt afscheid nemen. Dit is onze laatste column als vader en dochter. U heeft het al vaker kunnen lezen: Christa gaat deze zomer trouwen met Tom en daar is uiteraard veel tijd voor nodig om dat goed voor te bereiden. Dat betekent dat ze weinig tijd over heeft om nog extra dingen te doen. Maar ook is het zo, dat er een natuurlijk einde komt aan onze opvoedingsrelatie. Christa is steeds minder thuis, bereidt zich samen met Tom voor op alle dingen die komen gaan en als vader raak je langzamerhand meer op de achtergrond en verander je in een soort adviseur of coach. En dat is goed, zij gaan samen verder. Wat dan blijft is een dankbaar terugkijken en verwachtingsvol vooruitkijken. Dat terugkijken gaat ook over de columns die we hebben geschreven. Toen we begonnen was dat uit de gedachte om andere ouders te bemoedigen, dingen bespreekbaar te maken en herkenning op te roepen. Ik geloof dat we daar wel in geslaagd zijn, getuige de vele reacties die we iedere keer mochten ontvangen. Soms schriftelijk, maar heel vaak bij een spreekbeurt ergens in het land in een of andere gemeente kwam er iemand even zeggen dat hij de stukjes in Opwekking zo leuk vond omdat hij het zo herkende. Het leukst waren reacties waarin mensen aangaven dat ze er zelf ook eens met hun zoon of dochter over hadden gesproken.

En dan vooruit kijken. Wat kun je verwachten? Dat is een onbekend terrein voor ons als ouders en ook voor Christa als dochter. Opvoeden was echter ook een onbekend terrein toen we er aan begonnen en met Gods hulp zijn we daar voor Christa en de andere meiden doorheen gegaan. Daarin hebben we natuurlijk fouten gemaakt, maar zijn we vooral dankbaar voor wat we als gezin hebben mogen meemaken en wat we onze meiden hebben kunnen meegeven om als stabiele personen hun toekomst tegemoet te gaan. Dus dat nieuwe onbekende zien we vol verwachting en vol vertrouwen tegemoet. Zij bewandelen hun weg met de Heer, daar kun je alleen maar dankbaar voor zijn!

Inmiddels heeft zich overigens al een andere dochter gemeld om samen wat te schrijven, dus wie weet…

Christa's reactie
De laatste HADIPA van papa en mij samen… Als ik terugkijk naar onze eerste column, is er in een paar jaar een hele hoop gebeurd. De eerste column ging over hoe belangrijk het voor mij als meisje was (is) dat mijn vader belangstelling had voor mijn kleding. Mijn eerste studentengala, mijn eerste echte gala jurk. Ondertussen ben ik een masterstudent geworden en zijn de studentengala’s alweer verleden tijd voor mij. Enkele andere onderwerpen die we tegenkwamen in onze relatie als vader en dochter de laatste jaren waren seksualiteit, ruggengraat kweken, bedtijden, een buks bij de voordeur… Leuk om door de columns heen te bladeren. Een andere die me op viel: kopen, kopen, kopen. Nu, een aantal jaar later, ga ik trouwen en is dat ondertussen veranderd in sparen, sparen, sparen.

Veel mensen hebben mij gevraagd of ik het niet lastig vond dat mijn persoonlijk leven zo op straat lag door deze column. Juist niet! Het was zo tof om door onze columns heen te laten zien hoe een vader-dochter relatie kan werken. De herkenning die we vaak hoorden was echt leuk. Met name de column over ‘een buks bij de voordeur’ (hoofdmoot: als één van de dochters een vriend krijgt gaat mijn vader met die jongen uit eten) heeft niet alleen bij ouders, maar ook bij mijn vrienden een hoop reacties teweeg gebracht.

En nu is dan echt het einde gekomen. Stiekem toch een beetje weemoedig schrijf ik dit. Het besef dat ook dit weer een stukje afscheid nemen is, dringt door. Terugkijkend op de opvoeding die ik heb gehad, ben ik mijn ouders dankbaar voor alles wat ze mij hebben bijgebracht. Overigens vinden ze het niet echt makkelijk om hun opvoedende rol aan de kant te zetten, dat bleek afgelopen weekend uit een aantal kleine dingen toen we bij mijn ouders thuis waren. Logisch natuurlijk, na zoveel jaren opvoeden. Het is ontzettend gaaf om vooruit te mogen kijken naar ons huwelijk, dat kan niet snel genoeg komen wat mij betreft. Een heel nieuw terrein dat Tom en ik samen mogen ontdekken. En voor nu sluiten we af en nemen we afscheid, DAGDIPA (dan heb ik het alleen over de column hoor pap, geen paniek) het einde van de reeks columns, maar het begin van een nieuw hoofdstuk in ons leven.