Cookies accepteren

Wij zijn wettelijk verplicht om je toestemming te vragen voor het gebruik van cookies en je hier over te informeren.

Zonder cookies kunnen niet alle onderdelen van onze website functioneren. Daarom is het helaas niet mogelijk om onze website te bezoeken als je geen cookies accepteert.

Cookies accepteren

Wat zijn cookies?

Cookies zijn kleine bestandjes die informatie over sitebezoek bevatten. Deze bestandjes worden op je computer geplaatst en zijn veilig. Ze kunnen nooit worden gebruikt om privégegevens van je computer uit te lezen of om wachtwoorden te onderscheppen. Cookies zijn ook niet in staat om een computer te infecteren met een virus. Bijna elke website gebruikt deze kleine bestandjes.

Lees meer

Wij gebruiken cookies voor:

Klik hier voor meer informatie over cookies.

Vijf voor twaalf?!

U kent de uitdrukking wel en we hebben er ook al eerder aandacht aan gegeven. Maar waar gaat het over, om wie gaat het, wat bedoelen we? En vooral: overdrijven we niet?

Wat we bedoelen is het volgende. Het is vijf voor twaalf in onze kerken als het gaat om de jeugd. We raken ze kwijt en het lijkt wel alsof dat maar niet wil doordringen tot kerkenraden, broederraden, voorgangers en predikanten. Maar bovenal niet tot ouders. Alsof het ons niet interesseert, niet raakt en we denken dat het onze tijd wel zal duren.
Veel kerken worden geleid door geweldige broeders die hun sporen hebben verdiend in het zakenleven. En die op dezelfde manier de kerk leiden. Met als gevolg dat de kerk een organisatie is geworden in plaats van een organisme, geleid door een team zonder geestelijk leiderschap. En dat heeft directe gevolgen voor onze gezinnen en onze jeugd. Kinderwerk kunnen we organiseren en de kinderen blijven en doen mee, ze komen immers samen met hun ouders en het past in hun hele ontwikkeling. En de gemeente is blij, want het is geweldig als we zoveel kinderen hebben!
Maar wat vervolgens aan de aandacht ontsnapt, is dat in de jaren daarna heel veel tieners en jeugd de gemeente verlaten. Het valt ons niet eens meer op want we zijn er al aan gewend geraakt. En zo loopt de gemeente langzaam leeg. Het is een proces dat bijna niet meer te stuiten is! Waar is het jonge leiderschap? Veel gemeenten worden geleid door 50 plussers, omdat de generatie daarna er niet meer is. En we zijn heel blij met een paar “jonge honden” maar dat zijn er maar een paar!
Is het dan allemaal zo somber? Ja, ik denk het wel! Natuurlijk zijn er lichtpuntjes en zolang God betrokken is bij Zijn gemeente, zal Hij die in standhouden, maar we dreigen in het Westen de boot te missen. Ik heb het voorrecht om regelmatig elders in de wereld te kijken en dan zie ik hele andere dingen. Gemeenten die groeien, opwekking, jong leiderschap en ouderen die zich bewust zijn van het feit dat gemeente zijn ook betekent het stokje doorgeven en investeren in de volgende generatie. Dat missen we in het rijke Westen waar ook de kerken rijk en welvarend zijn.

Wat zou er dan moeten gebeuren? Eerst bewustwording, dan verootmoediging en als laatste verandering.

Bewustwording
Dat is een proces dat meestal begint bij het individu en dan door meerderen wordt opgepakt. Het is ook niet iets dat we kunnen forceren. Maar wat zou het mooi zijn als al die ouders die hun kinderen af zien dwalen van de gemeente tot het bewustzijn komen dat dit een gezamenlijk verhaal is, waar we samen iets aan kunnen en moeten doen. Maar dat kost moeite, inzet en vooral tijd. Gebedstijd bijvoorbeeld. Laten we maar eens beginnen om te bidden voor de generatie die na ons komt: een wekelijkse bidstond voor kinderen en jeugd in iedere gemeente in ons land zou de wereld veranderen!

Verootmoediging
Als er bewustwording groeit, zal ook het inzicht toenemen over wat er fout is gegaan en wat we anders moeten doen in de toekomst. Dat kunnen we niet op ons eigen houtje, daarvoor hebben we de leiding en inspiratie van God nodig. Alweer komen we dan uit bij gebed: gebed om vergeving en herstel.

Verandering
Het moeilijkste punt. Verandering leidt altijd tot verzet en weigering. Maar we kunnen ons dat niet langer meer veroorloven. Het is de hoogste tijd voor verandering, het is vijf voor twaalf. Nog langer wachten zou ons wel eens een hele generatie kunnen kosten en dat willen we toch geen van allen? Dus wie zet de eerste stap bij u in de gemeente?

Als Generatio zijn we daar dagelijks mee bezig. We zijn ons bewust geworden dat die verandering niet in de eerste plaats in de structuur van de gemeente of de kerkenraad zit, maar in de harten van alle kerkgangers. Als we ons daarvan bewust worden en er iets mee willen doen, kan 2015 een jaar van verandering worden en een keerpunt in de neerwaartse spiraal waar we in zitten!

Rob Hondsmerk
Directeur Stichting Generatio en Generations Consultancy

GZ-Psycholoog