Cookies accepteren

Wij zijn wettelijk verplicht om je toestemming te vragen voor het gebruik van cookies en je hier over te informeren.

Zonder cookies kunnen niet alle onderdelen van onze website functioneren. Daarom is het helaas niet mogelijk om onze website te bezoeken als je geen cookies accepteert.

Cookies accepteren

Wat zijn cookies?

Cookies zijn kleine bestandjes die informatie over sitebezoek bevatten. Deze bestandjes worden op je computer geplaatst en zijn veilig. Ze kunnen nooit worden gebruikt om privégegevens van je computer uit te lezen of om wachtwoorden te onderscheppen. Cookies zijn ook niet in staat om een computer te infecteren met een virus. Bijna elke website gebruikt deze kleine bestandjes.

Lees meer

Wij gebruiken cookies voor:

Klik hier voor meer informatie over cookies.

De taalkloof tussen de verschillende generaties

‘Hé ouwe!’. M’n vader kijkt op. ‘Wat mot je?’, vraagt hij. Het klinkt misschien als een scène uit een Sjonnie & Anita-omgeving, maar dit is een beschrijving van wat ik ‘thuis’ noem. Het is dan wel niet de normale gang van zaken in het gezin, maar het is wel de manier waarop mijn zus en vader elkaar begroeten. Typisch een gevalletje van common ground, zoals wij Communicatiewetenschappers dat noemen. Het geeft aan dat ze elkaar begrijpen en weten hoe ze op elkaar kunnen reageren.

Twee generaties die naadloos bij elkaar aansluiten dus. Was het maar altijd zo. Hoe vaak bevind je je wel niet in een situatie waarin je iemand van een andere generatie niet kan volgen? Ik weet nog dat er vroeger tijdens het logeren bij opa en oma soms misverstanden voorkwamen. Eens gebruikte oma de uitdrukking ‘schuit met zure appelen’, die ze eerst moest uitleggen voordat wij, de kleinkinderen, het snapten. Dat leek te lukken, totdat m’n zusje de volgende dag riep: ‘Hé kijk, er komt een schuit met zure peren aan!’.
Onbegrip dus. Wat een gedoe zeg, dat andere generaties ons niet begrijpen! De vraag is dan natuurlijk wie zich aan wie moet aanpassen. Moet de oudere generatie zich nou aanpassen aan de jongere, aangezien zij de toekomst en de nieuwste snufjes heeft? Of moeten wij als jongeren ons aanpassen aan de ouderen, aangezien zij de ervaring hebben?

Natuurlijk ligt het antwoord ergens in het midden. Zelf werd ik afgelopen week stilgezet bij het feit dat we echt van de andere generatie kunnen leren. Ik was op de verjaardag van de oma van m’n vriend, waar de broer van de jarige een speech hield. Oma zelf was 80, broer nog ouder. Kun je nagaan hoeveel wijsheid daarin ligt! In zijn speech benadrukte hij dat het landschap van Holland niet compleet is zonder haar kerken. Vroeger was het een gelovig land, nu zag hij het meer en meer een seculier land worden. Het zette me even stil. Deze man had liefde voor zijn land en kerk en had er een geschiedenis mee. Ik vond het bijzonder om dat als jongere te leren van hem.

Van elkaar leren dus. Ik denk dat het erg belangrijk is dat we elkaar blijven waarderen en moeite doen om naar elkaar toe te groeien. Al zal dat niet altijd helemaal lukken. Mijn overgroot-oma gebruikte het gebed: ‘O Heer, wij danken U van harte, voor nooddruft en voor overvloed. Waar menig mens eet brood der smarte, hebt Gij ons mild en wel gevoed’. Daar kan je als jongere generatie geen touw aan vastknopen. Maar hé, als wij het hebben over ‘Hé ouwe, alles chill? Dit is vette shit man.’, moet menig ouder persoon ook drie keer vragen waar het over gaat. Soms snappen we de andere generatie dus niet en lijken de verschillen onoverbrugbaar.

Ik zou zeggen: laten we die verschillen lekker laten voor wat ze zijn en in ons achterhoofd houden dat we heus van elkaar kunnen leren. Leren omgaan met hedendaagse techniek, uitleg van de grondtekst, de nieuwste snufjes snappen of volharding in gebed krijgen: daar hebben we allemaal iemand van de andere generatie voor nodig.