Cookies accepteren

Wij zijn wettelijk verplicht om je toestemming te vragen voor het gebruik van cookies en je hier over te informeren.

Zonder cookies kunnen niet alle onderdelen van onze website functioneren. Daarom is het helaas niet mogelijk om onze website te bezoeken als je geen cookies accepteert.

Cookies accepteren

Wat zijn cookies?

Cookies zijn kleine bestandjes die informatie over sitebezoek bevatten. Deze bestandjes worden op je computer geplaatst en zijn veilig. Ze kunnen nooit worden gebruikt om privégegevens van je computer uit te lezen of om wachtwoorden te onderscheppen. Cookies zijn ook niet in staat om een computer te infecteren met een virus. Bijna elke website gebruikt deze kleine bestandjes.

Lees meer

Wij gebruiken cookies voor:

Klik hier voor meer informatie over cookies.

Prinsen en Prinsessen pamperen

Het is alweer jaren geleden dat voetbaltrainer Leo Beenhakker het had over de ‘patatgeneratie’ van voetballers die niet hoefden te knokken om iets te bereiken. Alles kwam hen aangevlogen met als gevolg dat ze geen weerstand opbouwden en snel ontmoedigd waren. Het gaat me te ver om de kinderen van nu ook zo te betitelen, maar het kan geen kwaad om als kerk en christelijke ouders eens serieus te kijken naar hoe gemakkelijk onze kinderen het eigenlijk hebben.
We komen dan natuurlijk ook in een soort spanningsveld terecht. We willen graag dat ze het goed hebben en we willen hen alle kansen geven die maar mogelijk zijn. Ook vanuit de Bijbel begrijpen we hoe belangrijk kinderen zijn en hoeveel recht ze hebben op zorg en aandacht. Maar hoe geven we dat vorm en begrijpen we wel echt waar het dan om gaat?

Prinsen en prinsessen
Iedere trotse ouder ziet zijn kind als prins of prinses. En daar is in principe niets mis mee. Maar we zijn wel een beetje doorgeslagen. Kijk in de maatschappij en zie hoeveel kinderen gepamperd worden! Niets is te veel voor ouders, alles kan. Maar als we eerlijk zijn, zien we heel veel compensatiegedrag: omdat we geen tijd hebben voor onze kinderen, compenseren we dat met dure cadeaus, vakanties, uitjes en peperdure verjaardagspartijtjes. Dat leidt tot kinderen die gewend zijn in alles hun zin te krijgen en die geen ouders meer hebben maar personeel. Het uiteindelijke gevolg is dat kinderen, ook wanneer ze ouder worden, er van uitgaan dat het hen allemaal maar aan komt waaien. Er is altijd wel iemand die de lastige dingen voor hen wil oplossen, zo ging het immers altijd al?

Anders
De Bijbel leert ons echter anders. Nogmaals, ook in de Bijbel zien we hoe belangrijk kinderen zijn, maar daar wordt daarnaast ook voldoende aandacht besteed aan hun vorming en hoe ze moeten leren omgaan met weerstand. In Hebr. 12 lezen we over tuchtigen, dat “alle tucht op het ogenblik zelf geen vreugde maar smart voortbrengt, maar later brengt het hun die erdoor geoefend zijn een vreedzame vrucht die bestaat in gerechtigheid.” Het is een proces dat leidt tot een goede vrucht. Weerstand is dus goed voor je, het moet je niet komen aanwaaien. Uiteindelijk word je daarvan een beter mens. “Goed is het voor de man dat hij een juk in zijn jeugd draagt.” (Klaagl. 3:27). Weerstand en tegenslag leiden tot volharding. Petrus schrijft in 2 Petr.1:6 dat door zelfbeheersing volharding groeit en door volharding de godsvrucht. En dat is toch precies wat we willen voor onze kinderen?
Ook in onze kerken mogen we daar best eens over nadenken. Natuurlijk zijn diensten soms te lang en is de preek 'saai' (dat moet aandacht hebben), maar is het nu zo erg als onze kinderen daarin een stuk geduld en volharding leren in plaats van dat we het hen allemaal in hapklare brokken toedienen?

Laat ze dus maar sparen als ze iets willen hebben, leer hen omgaan met tegenslagen en teleurstellingen en maai niet al het gras voor hun voeten weg.