Cookies accepteren

Wij zijn wettelijk verplicht om je toestemming te vragen voor het gebruik van cookies en je hier over te informeren.

Zonder cookies kunnen niet alle onderdelen van onze website functioneren. Daarom is het helaas niet mogelijk om onze website te bezoeken als je geen cookies accepteert.

Cookies accepteren

Wat zijn cookies?

Cookies zijn kleine bestandjes die informatie over sitebezoek bevatten. Deze bestandjes worden op je computer geplaatst en zijn veilig. Ze kunnen nooit worden gebruikt om privégegevens van je computer uit te lezen of om wachtwoorden te onderscheppen. Cookies zijn ook niet in staat om een computer te infecteren met een virus. Bijna elke website gebruikt deze kleine bestandjes.

Lees meer

Wij gebruiken cookies voor:

Klik hier voor meer informatie over cookies.

Tijd voor rouw

Het jaar nadert zijn einde. Het is de tijd van gezelligheid binnen, als tegenhanger voor de donkere, gure dagen. Maar het is ook juist in deze tijd dat er gemis is, verdriet herleeft. In kerken herdenken we de overledenen van het afgelopen jaar, en worden we bepaald bij ‘wat niet meer is’. De feestdagen zijn bij uitstek dagen om, samen met hen die je lief zijn, blij te vieren. Maar juist in deze tijd kan er veel verdriet zijn. Dat weten we misschien allemaal wel, maar zíen we het ook? En wat doen we ermee?

Verdriet verwerken heeft tijd nodig. Het kan zijn dat iemand die al langer geleden een verlieservaring heeft meegemaakt, daar nu nog mee bezig is. Vaak kun je er niet bij hoe de ander zich hierin voelt, en is het voor die ander moeilijk om uit te leggen, juist omdat verschillende emoties kunnen meespelen. Soms zijn we ook bang voor het verdriet van anderen. We weten niet hoe we moeten reageren, of zijn daar onzeker over. Het gevolg is nogal eens dat we mensen met verdriet uit de weg gaan. Dan ‘hoeven’ we er niets mee. Of we omzeilen hun verhaal, door niet de tijd te nemen om te luisteren en met ons eigen verhaal het gesprek over te nemen. De tendens is ook ‘niet klagen, maar dragen’. Als iemand begint te huilen, stoppen we hem gauw een zakdoek toe.
In Psalm 56:9 staat: ‘U hebt mijn omzwervingen geteld; doe mijn tranen in Uw kruik. Staan zij niet in Uw register?’ God heeft onze omzwervingen en tranen opgeschreven. Hij kent ze. Het verhaal en de tranen mogen er zijn. Erkenning van verdriet geeft ruimte. Dit gaat op voor zowel degene die het verdriet treft, maar ook voor degene die in de omgeving van deze persoon verkeert.
In Exodus 3:7 zegt de Heer: ‘Ik heb duidelijk de onderdrukking van Mijn volk, dat in Egypte is, gezien en heb hun geschreeuw om hulp vanwege hun slavendrijvers gehoord. Voorzeker, Ik ken hun leed.’ ‘Ellende’ betekent letterlijk ‘uitlandig zijn’. Het volk is niet waar het moet zijn, waar het hoort. Maar God ziet het. In verdriet zijn mensen ook niet waar ‘ze horen’, hoe ze bedoeld zijn. Maar God ziet, hoort en weet ervan. Verdriet blijft bij Hem niet onopgemerkt, en Hij wil Zijn volk ervan bevrijden. Dat geeft perspectief. Toch kunnen er ook andere gevoelens t.a.v. God zijn, en dit kan ook verwarrend zijn. Hoe kunnen we naast die ander gaan staan in dit verdriet?

Het is – voor hen met verdriet - fijn als er iemand mee wil kijken, luisteren en leven. Iemand die het verdriet erkent, en bij wie de ander zichzelf kan zijn. Als de ander dit zelf niet aan kan geven, kun je concreet vragen wat je voor hem of haar kunt betekenen. Vraag gewoon ‘Wat heb je nodig?’ Een luisterend oor, iemand die regelmatig een maaltijd kookt, of de strijk doet, mee gaat wandelen. Het is moeilijk om je in te leven in de situatie van de ander, zeker als je het niet zelf hebt meegemaakt. Verdriet wordt beleefd op een eigen manier. Het is belangrijk om toch voor de ander open te blijven staan. Jouw meeleven kan ook niet alles oplossen; besef dat de ander het bijzonder kan waarderen, maar zich dan toch eenzaam en verdrietig kan voelen als hij bijvoorbeeld alleen thuis komt.
Verdriet doorleven en verwerken is beseffen en uiteindelijk aanvaarden wat er is gebeurd. Het leven is veranderd, en men moet wennen aan een nieuwe situatie. Men kan niet terug, naar hoe het was. Net zoals het volk Israël, dat uit Egypte trok en vervolgens jaren door de woestijn trekt. Je mag verder, al weet je nog niet precies hoe en waarheen. Ik hoop dat wij – in die woestijn vol verdriet – een kleine oase, een veilig plekje mogen zijn voor die ander. Met een schouder, zorgzame hand of liefdevol hart. Het is niet erg als je niet precies weet wat je moet zeggen of doen. Vertel het God. Hij is erbij.

Lindi van Beest – 2015 (Bron, gebruikt voor dit artikel: ‘Ik heb verdriet’ , een uitgave van Ark Mission)

Eens…

Mijn liefste van weleer:
ik kan maar niet vergeten,
ik mis je, moet je weten
en dat doet toch zo ’n zeer.

Mijn liefste van weleer:
bij wat ik mag beleven
denk ik: was jij maar even…
maar jij bent er niet meer.

Mijn liefste van weleer:
het is zo lang geleden,
zegt men, maar jij blijft heden,
de pijn neemt nooit een keer.

Mijn liefste van weleer:
eens gaan de graven open,
de doden zullen lopen:
zien wij elkander weer!

Mijn Vader en mijn Heer,
wilt U de pijn verzachten,
help mij toch met het wachten…
Want eens komt Jezus weer!

Aad v.d. Klooster - 2015