Cookies accepteren

Wij zijn wettelijk verplicht om je toestemming te vragen voor het gebruik van cookies en je hier over te informeren.

Zonder cookies kunnen niet alle onderdelen van onze website functioneren. Daarom is het helaas niet mogelijk om onze website te bezoeken als je geen cookies accepteert.

Cookies accepteren

Wat zijn cookies?

Cookies zijn kleine bestandjes die informatie over sitebezoek bevatten. Deze bestandjes worden op je computer geplaatst en zijn veilig. Ze kunnen nooit worden gebruikt om privégegevens van je computer uit te lezen of om wachtwoorden te onderscheppen. Cookies zijn ook niet in staat om een computer te infecteren met een virus. Bijna elke website gebruikt deze kleine bestandjes.

Lees meer

Wij gebruiken cookies voor:

Klik hier voor meer informatie over cookies.

Het verhaal over 'Vriendelijkheid, kost niets'

Vorig voorjaar zijn wij verhuisd van de drukke stad naar een klein pittoresk dorpje. En als ik dan zeg klein, bedoel ik ook klein. We hebben niet eens een eigen supermarkt in het dorp (of het dorp ernaast…). Maar het aanpassen was niet moeilijk, we genieten volop van de rust en ruimte. Ook de kletspraatjes, dorpse activiteiten en zelfs de nieuwsgierigheid. Maar vooral van iets, waarvan ik eigenlijk niet wist dat ik het gemist had: vriendelijkheid.

Niet dat dit in de stad niet voorkomt. Nee, ook daar had en heb ik nog steeds mijn vrienden. Maar vriendelijkheid is daar niet de eerste natuur, mensen zijn meer op zichzelf en voor zichzelf. Dat is hier in zo’n klein dorpje wel anders. Het begon al de dag dat wij hier kwamen bij ons net aangekochte huis. Het was zelfs nog niet eens officieel van ons maar we mochten er alvast in om dingen op te meten. Nog geen 10 minuten waren wij daar of er werd iets door de brievenbus gegooid. Ik raapte het op van de mat om in de vensterbank te leggen voor de oude bewoners. Maar tot mijn verbazing stond erop: voor de nieuwe bewoners. Hartelijk welkom in ons dorp!

Of het voorbeeld wat ik regelmatig ook tegen andere bekenden vertel. Ik ben in het verkeer een type dat op tijd weg gaat, rustig rijdt en iedereen voor laat die dat mijns inziens nodig heeft. In de stad werd hier regelmatig misbruik van gemaakt, bijvoorbeeld bij die wegversmallingen. Als ik daar even stil ging staan, stond ik daar direct een poos te wachten want iedereen schoot er dan nog even snel tussendoor. Ach, geen probleem want ik had de tijd. Maar tot mijn verbazing, heb ik hier dus al regelmatig gehad dat zowel de tegenligger als ik dus stil bleven staan voor zo’n versmalling! Ja, dat gaf dan weer een grappige situatie dus al glimlachend kon ik dan mijn weg vervolgen.

En dan de kerstboodschappen. Ik zag altijd zo op tegen die drukte, het gestress, het niet rustig etiketjes kunnen lezen i.v.m. mijn allergie omdat je dan elke keer aan de kant geduwd werd, de lange rijen. Maar dan hier in het dorp. Natuurlijk was het bij de supermarkt hier in de buurt ook druk rond die tijd door de regiofunctie en ook de rijen waren aanzienlijk langer dan normaal. Alleen was er één groot verschil: vriendelijkheid. Overal kletsende mensen die de laatste nieuwtjes nog aan het bespreken waren, recepten die nog uitgewisseld werden. Geen gestreste mensen die je aan de kant duwen maar een vriendelijke: Pardon, mag ik er even bij? Of bij de kassa waar mensen met weinig boodschappen voorgelaten werden. En dan niet toevallig eens een keertje, zoals ik gewend was. Maar nee, gewoon standaard.

Het meest bizarre voorbeeld van vriendelijkheid gebeurde me nog niet zo lang geleden. Ik moest nog even de weekendboodschappen halen. Dus ik op naar de winkels, wagentje gevuld en hup naar de kassa. Wil ik daar afrekenen, kijk ik vol verbazing naar een leeg vakje in mijn portemonnee: geen pinpas! Geen idee of u het wel eens heeft meegemaakt, maar de schrik sloeg me om het hart. Direct gingen er in mijn hoofd radartjes draaien, terwijl ik tegen de kassière stamelde dat ik nu dus niet kon betalen en ik eerst mijn pinpas moest gaan zoeken. Die wilde al een collega roepen om de kar met boodschappen achter te laten zetten. Tot de man achter mij in de rij het geld betaalde aan de kassière. Nog meer verbaasd wilde ik graag dat geld die middag nog terug brengen of overmaken, maar de man wuifde dit weg. Nee hoor, ik moest maar rustig gaan zoeken naar die pinpas en me hier verder niet druk om maken. Hij wilde het graag voor mij betalen. 

De pinpas vond ik gelukkig al snel terug (in de zwemtas van mijn dochter, echt vraag me niet hoe), maar het accepteren dat iemand zoiets dus zomaar voor je doet vond ik lastiger. Ik had zo graag iets terug willen doen, maar soms moeten we een cadeau gewoon maar aanpakken. Met beide handen en netjes dank u wel zeggen.  Dus bij deze vriendelijke meneer in de supermarkt, nogmaals dank u wel!      

Aukje Goedegebuure - 2017