Cookies accepteren

Wij zijn wettelijk verplicht om je toestemming te vragen voor het gebruik van cookies en je hier over te informeren.

Zonder cookies kunnen niet alle onderdelen van onze website functioneren. Daarom is het helaas niet mogelijk om onze website te bezoeken als je geen cookies accepteert.

Cookies accepteren

Wat zijn cookies?

Cookies zijn kleine bestandjes die informatie over sitebezoek bevatten. Deze bestandjes worden op je computer geplaatst en zijn veilig. Ze kunnen nooit worden gebruikt om privégegevens van je computer uit te lezen of om wachtwoorden te onderscheppen. Cookies zijn ook niet in staat om een computer te infecteren met een virus. Bijna elke website gebruikt deze kleine bestandjes.

Lees meer

Wij gebruiken cookies voor:

Klik hier voor meer informatie over cookies.

Grootouderstress….

Grootouder worden klinkt velen toch als iets moois in de oren en dat is het natuurlijk ook. Wel de lusten maar niet de lasten is een veelgehoorde uitspraak. Leuk op je kleinkinderen passen en aan het eind van de dag gaan ze weer naar huis. Maar in de praktijk blijkt het toch wel eens tegen te vallen. Het klinkt vaak als de ideale oplossing voor veel werkende ouders: opa en oma als kinderopvang. Daarmee bespaar je een hoop kosten en daarom gebeurt het ook steeds vaker: in 2012 paste nog 58 procent van de grootouders op hun kleinkinderen, inmiddels is dit percentage gestegen naar 72 procent.

Maar deze trend heeft ook een keerzijde: uit een poll van Editie NL blijkt dat 51 procent van de grootouders het oppassen op de kleinkinderen zwaar vindt. Velen van hen staan zelf nog volop in het leven, soms ook nog in het arbeidsproces, en dat maakt het er niet makkelijker op om op te passen. Onuitgesproken verwachtingen doen de rest: je kunt het toch eigenlijk niet maken ten opzichte van je kinderen om niet op je kleinkinderen te willen passen. En het is toch zo leuk zeggen andere grootouders.

Het lijkt er op dat we ook hier onszelf in de weg zitten. Prioriteiten stellen, eisen die aan iedereen gesteld worden, verwachtingen die ons leven bepalen: het glipt ons zo langzamerhand door de vingers. Wie bepaalt hoe we het doen? Onze baas? De hoogte van onze hypotheek? Onze buren of die kennissen die het zo goed geregeld hebben? Wie of wat bepaalt onze prioriteiten als ouders en als grootouders?

Zoals met zo veel zaken, gaat het mis als we de balans uit het oog verliezen. En die balans geldt ook voor grootouders. Oppassen is leuk, het kan een hulp zijn voor je kinderen, maar als de balans in het energieverbruik verstoord is, kan het misgaan. En dan ligt de verantwoordelijkheid en prioriteit voor kinderen toch echt bij de ouders. Die moeten dan aanpassingen in hun leven doen, niet de grootouders!

Misschien een leuk onderwerp om op de Grootouderdag eens over door te praten?

Rob Hondsmerk – oktober 2017