Cookies accepteren

Wij zijn wettelijk verplicht om je toestemming te vragen voor het gebruik van cookies en je hier over te informeren.

Zonder cookies kunnen niet alle onderdelen van onze website functioneren. Daarom is het helaas niet mogelijk om onze website te bezoeken als je geen cookies accepteert.

Cookies accepteren

Wat zijn cookies?

Cookies zijn kleine bestandjes die informatie over sitebezoek bevatten. Deze bestandjes worden op je computer geplaatst en zijn veilig. Ze kunnen nooit worden gebruikt om privégegevens van je computer uit te lezen of om wachtwoorden te onderscheppen. Cookies zijn ook niet in staat om een computer te infecteren met een virus. Bijna elke website gebruikt deze kleine bestandjes.

Lees meer

Wij gebruiken cookies voor:

Klik hier voor meer informatie over cookies.

Mobiele bubbel

Het is een komen en gaan op het schoolplein. Leerlingen van een middelbare school in Rotterdam. De meiden lijken wel zussen. Zelfde outfit: schoenen, kleding en haar. De jongens in hetzelfde niet opvallende blauw of grauwe grijs. Fietsen worden op standaards gezet, in het fietsenrek of gewoon op de grond gekwakt. Deuren worden opengeduwd of geschopt. Het komt niet in ze op om de deur te sluiten. Dat doet de docent dan maar. 

Opvallend is wat ze allemaal gemeen hebben. Het mobieltje. Bij de meiden vastgeplakt in hun hand, bij de jongens in hun broekzak. Nog gauw wordt er een glimp geworpen op het scherm, een laatste bericht gespot of geappt en dan, ja dan moet die echt weg uit het zicht. Want in het schoolgebouw gelden regels. Strenge regels. Je kan zomaar twee weken je schaduwleven kwijt zijn. Althans dat beweren deze van hun mobiel onthande exemplaren.

In de pauze gonst het van aanwezige leerlingen. Er wordt gelachen, gegeind, geluisterd en veel gepraat. Zo is school leuk. Er is aandacht voor het samenzijn. Of dat nou serious business is of gewoon wat boeverij.

Hoe anders op een andere school. Zelfde scenario. Alleen dat mobieltje mag wel overal mee en gaat ook overal mee. Naar de wc, van lokaal naar lokaal, de aula, de gym, het fietsenhok. Ze zijn ermee verweven als een aangenaaid orgaan. In de pauze is het stil. Geen gelach, gegeit, luisteren of praten met elkaar. Massaal zitten ze in hun sociale media bubbel de eigen ego strelend. Geen oog en oor voor niemand niks. Je zou er zo dood kunnen vallen en niemand zou het door hebben.  De bel rukt hun breinen los van het scherm. Ze zijn not amused. Stomme school ook. In de klas sommeert de docent menigmaal dat ‘dat apparaat’ weg moet. "Nog één keer”, dreigt hij. De leerlingen kijken hem wezenloos aan. “En dan wat, meneer?”

Op een toerustingsavond voor volwassenen, blijkt dat mobieltje van hun (klein)kind een ergernis dingetje thuis. Ze hebben er geen grip op. Het heeft hen in de ban. Stukken minder gezellig, vinden ook de opa’s en de oma’s. Die kleinkids steeds met hun mobiel. Je krijgt nog nauwelijks gesprek met ze.

Geduid wordt het belang van grenzen stellen, van kaders geven. Ook hoe het intens mobielbeeldschermgebruik het ontwikkelen van sociale vaardigheden verhindert zoals iemand non-verbaal kunnen lezen, horen aan iemands intonatie hoe iets bedoeld is, empathisch kunnen reageren en inderdaad de skills om een gesprek te kunnen voeren.

“We moeten er maar aan wennen”, klinkt het in de koffiepauze. Het zou horen bij deze tijd.

Och, als ze toch eens een dagje zouden kunnen meemaken op beide scholen om het sociale effect waar te nemen hoe het eruit ziet wanneer er grenzen worden gesteld aan het mobiel gebruik en wanneer niet.

Misschien stellen ze dan ook perk en paal aan ‘dat mobieltje’. Wordt ‘t in ieder geval stukken socialer om ons heen.      

 

Maureen Altorf – projectleider stg. No Apologies