Cookies accepteren

Wij zijn wettelijk verplicht om je toestemming te vragen voor het gebruik van cookies en je hier over te informeren.

Zonder cookies kunnen niet alle onderdelen van onze website functioneren. Daarom is het helaas niet mogelijk om onze website te bezoeken als je geen cookies accepteert.

Cookies accepteren

Wat zijn cookies?

Cookies zijn kleine bestandjes die informatie over sitebezoek bevatten. Deze bestandjes worden op je computer geplaatst en zijn veilig. Ze kunnen nooit worden gebruikt om privégegevens van je computer uit te lezen of om wachtwoorden te onderscheppen. Cookies zijn ook niet in staat om een computer te infecteren met een virus. Bijna elke website gebruikt deze kleine bestandjes.

Lees meer

Wij gebruiken cookies voor:

Klik hier voor meer informatie over cookies.

Kinderen en Corona - Samen kunnen we het aan

Deze Coronacrisis zal niet alleen als een begrip, maar ook als een historisch moment in de geschiedenis gekenmerkt worden. Net zoals eertijds de pest, de Spaanse en Mexicaanse griep. De impact is enorm voor de mensheid in zijn totaliteit.

Hoe deze crisis in ons geheugen geprent gaat worden, is mede afhankelijk hoe het ons persoonlijk  gaat raken. Hoe zit dat met kinderen?

Wekenlang is hun schoolomgeving verplaatst naar het online onderwijs. Hun ouders zijn niet alleen papa en mama, maar ook ineens hun meester en juf. Sommige ouders gaat het goed af, anderen veel minder. Zeker als je thuis ook je werk moet doen, omdat naar kantoor gaan even niet kan. Het blijkt dat er ook wat meer spanningen zijn tussen de echtelieden. Zo 24/7 op elkaars huid schijnt lastig te zijn.

De basisscholen zijn weer deels begonnen en de meeste kinderen zijn maar wat blij. Om dat proces een beetje te volgen, heb ik geverifieerd bij de échte juffen en meesters hoe het nu gaat. Natuurlijk is men begonnen om de kinderen eerst hun verhaal te  laten vertellen. Hoe gaat het met jullie? Hoe was het thuis? Deden jullie ook nog leuke dingen? Hoe zagen jullie dagen, naast het huiswerk, er verder uit?

Kinderen met name uit de hogere groepen, gaven aan het een beetje zat te zijn thuis. Hun ouders konden door hun aanwezigheid niet goed werken. Ouders werden ook steeds strenger of minder aardig. Ze kregen ook taakjes in huis. De kinderen die kleinbehuisd zijn, hadden het wat moeilijker. Vooral als er geen tuin is en je echt op elkaars lip zit. Ook dat ze niet naar oma en opa konden, dát was voor sommigen een ramp. Zeker als grootouders de belangrijkste oppas zijn. Nu kon het allemaal niet. Maar al met al ging het wel. Kinderen hebben dan ook een geweldig aanpassingsvermogen en hebben ontdekt dat volwassenen dat veel minder goed kunnen.

Wat kinderen wel moeilijk vinden is het zich houden aan de anderhalve meter samenleving. Speelsheid is kind eigen, daar moeten we niet van in de kramp schieten. Het zijn kinderen.

Toch is er ook een groep kinderen die de harde realiteit van het virus dichtbij hebben meegemaakt. Een opa of oma die opeens overleden zijn. Een besmette en zieke ouder thuis. Het in quarantaine moeten weken lang. Onzekerheid waarnemen bij ouders over hun bedrijven of banen. Bang worden door het gepraat van angstige mensen thuis of via de telefoon of op tv. Misschien was er sprake van agressie of geweld thuis.

Deze kinderen hebben extra aandacht nodig. Ze moeten geholpen worden om deze tijd niet op te slaan als een negatieve herinnering in hun geheugen. Het helpt om woorden te geven aan hun beleving en hun emoties. Ze helpen deze te reguleren. Externe bronnen zijn daarbij belangrijk. Mensen die ze vertrouwen en betrouwbaar zijn. De juf of meester, de kinderwerkers, grootouders, pastoraal werkers, familie, buurvrouw of buurman en hulpverleners.       

Het motto van nu is: Samen kunnen we het Coronavirus aan. Laten we oog en oor hebben voor elkaar en bij kinderen is dat soms voorbij hun speelsheid.

 

Maureen Altorf – mei 2020